Ἄλλωστε καὶ ὁ ἑνῶν δύο τινὰ ἑνοῖ τοὐλάχιστον. Ἡμεῖς οὖν καθ’ ὃ διαφέρει ἡ οὐσία τῆς ἐνεργείας, δύο ταύτας λέγοντες, δυνάμεθα ἑνοῦν αὐτάς. Ὁ δὲ Ἀκίνδυνος κἂν ἄκτιστον εἴπῃ, καὶ τὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν οὐσίαν μὴ διαφέρειν ὅλως μηδὲ δύο ταύτας εἶναι λέγων, οὐδὲ δύναται ἑνοῦν. Καὶ τὴν αὐτὴν ἂν εἴποι τῷ Εὐνομίῳ φωνὴν ὅτι οὐ χρὴ ἑνοῦν τῇ οὐσίᾳ τὴν ἐνέργειαν, οὕτω κατὰ τῆς ἑαυτοῦ κεφαλῆς ἅπαντα χωρεῖ, οὐ μόνον ἃ παρ’ ἑαυτοῦ λέγει, ἀλλὰ καὶ ὅσα παρὰ τῶν ἁγίων προβάλλεται. Καὶ μηδὲ ταῦτα μόνον, ἀλλὰ καὶ ὅσα παρὰ τῶν ἐναγῶν ἐπιχειρεῖ προφέρειν. Ἀλλ’ οὕτω τῷ ἐξαγίστῳ Εὐνομίῳ, ἡμῶν μὲν καὶ λεγόντων καὶ φρονούντων τἀναντία, αὐτοῦ δὲ συμφωνοῦντος, τὰς καθ’ ἑαυτοῦ καὶ κατ’ ἐκείνου ῥήσεις τῶν ἁγίων, ὡς καθ’ ἡμῶν φρενοβλαβῶς προβάλλεται καὶ τὰ μηδέποτε εἰς «ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» βουλόμενα γύναια, καὶ τοὺς κατ’ ἐκεῖνα τὴν διάνοιαν φρεναπατᾷ. Εἶτα σπουδάζει δεῖξαι τὴν ὑπερούσιον οὐσίαν τοῦ Θεοῦ μετεχομένην εἶναι καὶ θεοποιὸν οὖσαν χάριν, ἣν πρότερον διεβεβαιοῦτο εἶναι κτίσμα, ὥστε τὸ αὐτὸ εἶναι λέγει ὁ τρισάθλιος καὶ κτίσμα καὶ οὐσίαν τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ τὴν αὐτὴν οὐσίαν εἶναι λέγει καὶ ἀμέθεκτον, ὥστε κατ’ αὐτὸν τὸ αὐτὸ κατὰ τὸ αὐτὸ καὶ μεθεκτὸν εἶναι καὶ ἀμέθεκτον, ὃ παρὰ φύσιν καὶ ἀδύνατόν ἐστι, καὶ τῷ Θεῷ αὐτῷ ὡς παρὰ φύσιν καὶ κακόν.