Φυσικοῦ τοίνυν ὄντος τοῦ φωτὸς τούτου τῆς θεότητος, ἀπαλλοτριουμένου δὲ ταύτης δυσσεβῶς ὑπὸ Βαρλαὰμ ἐκείνου τοῦ σοῦ καθηγητοῦ καὶ κατασπωμένου πρὸς κτίσμα, καθὰ καὶ ἀρτίως ὑπὸ σοῦ, καὶ εἰς παράστασιν τῆς δυσσεβείας ταύτης τὸ σύμβολον εἰρῆσθαι κακῶς προβαλλομένου, καλῶς ἡμεῖς διϊδόντες τῶν συμβόλων τὸ διάφορον—«ὀνομάτων γὰρ ὁμωνυμίας καὶ ῥημάτων σημασίας καὶ λέξεων ἰδιότητας διαστελεῖτε, δι’ ὧν καταλαμβάνεται ἡ ἀλήθεια», φησὶν ὁ Νύσσης θεῖος Γρηγόριος—· διαστείλαντες τοίνυν ἡμεῖς τῶν φυσικῶν συμβόλων τὰ μὴ φυσικά, καὶ τὰ μὲν ἐξ ἑτέρας φύσεως εὑρηκότες αὐτά τε καθ’ αὑτὰ ὑφεστηκότα καὶ τῷ σημαινομένῳ μὴ ἀεὶ συνόντα, ὁποῖόν ἐστιν ὁ πυρσὸς ἐπιόντων πολεμίων, τὰ δὲ φυσικὰ οὐκ ἀεὶ μὲν ὄντα σύμβολα, συνόντα δὲ ἀεὶ τῇ φύσει, παρ’ ἧς τὸ εἶναι ἔχει, καὶ μὴ καθ’ ἑαυτὰ ἀλλὰ περὶ αὐτὴν ὑπάρχοντα, καθὰ καὶ τοῦ ἡμερινοῦ φωτὸς σύμβολόν ἐστιν ὁ ὄρθρος, ἡλίου μέλλοντος ἀνίσχειν· ἀκούσαντές τε τῶν ἁγίων ἀναλλοιώτως ἔχειν τὸ φῶς ἐκεῖνο τὸν σωτῆρα κηρυττόντων, ὡς μικρὸν ἀνωτέρω καὶ ὁ μέγας εἶπεν Ἀθανάσιος, καθάπερ καὶ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός φησι, «μεταμορφοῦται οὐχ ὃ οὐκ ἦν προσλαβόμενος, οὐδὲ εἰς ὅπερ οὐκ ἦν μεταβαλόμενος, ἀλλ’ ὅπερ ἦν τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς ἐκφαινόμενος», ταῦτα καλῶς μαθόντες καὶ ἀναπτύξαντες εἰς ἓν συνηγάγομεν τὰς τῶν ἁγίων φωνάς, ὁμολόγους ἀποδεικνύντες αὐτοὺς καὶ τὸν εἰς τὸ θεῖον φῶς ἐκεῖνο βλασφημοῦντα καὶ τοὺς ἁγίους ἐκπολεμοῦντα πρὸς ἀλλήλους μὴ μεταμελόμενον, αἰσχύνῃ περιβαλόντες λαμπρᾷ.