Οὕτω τοίνυν καὶ Γρηγόριος ὁ μέγας ποιητικόν φησι τὸ πνεῦμα τῶν οἰκείων καὶ φυσικῶν αὐτοῦ ἐνεργειῶν· καὶ καθάπερ αἱ τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς ἀκτῖνες ἄκτιστοι, ταυτὸ δ’ εἰπεῖν ἐκείνη ἡ ἡμέρα, καὶ παρὰ τοῦτο ἄκτιστοι διατελοῦσιν, ὅτι ἄλλος ἥλιος αὐτὰς ποιεῖ καὶ ἐνεργεῖ, δηλονότι ὁ θεός, οὕτω καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ τὰ τούτῳ συναπηριθμημένα διατελοῦσιν ἄκτιστα, ἐπεὶ ποιεῖ καὶ ἐνεργεῖ ταῦτα τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὡς ἐμφύτους ἐνεργείας. Εἰ δὲ καὶ διὰ τοῦ κραθῆναι τῷ ἀληθινῷ φωτὶ υἱοποιούμεθα, κατὰ τὸ εἰρημένον ἐνταῦθα τῷ μεγάλῳ Βασιλείῳ, τὸ φῶς ἄρα τὸ ἀληθινόν ἐστι τὸ πνεῦμα τῆς υἱοθεσίας. Ταῦτ’ ἄρα καὶ Γρηγόριος ὁ θεολόγος τοῖς προαπηριθμημένοις παρὰ τοῦ προφήτου προσέθηκε καὶ προέθηκε «πνεῦμα υἱοθεσίας, ἀληθείας, ἐλευθερίας», ἵνα δείξῃ τοῦτ’ αὐτὸ ταῦτα τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὑπάρχον, ἐπεὶ καὶ ὁ μέγας Ἀθανάσιος «οὐδαμοῦ», φησί, «τῆς γραφῆς εὕρηται πνεῦμα ἀληθείας ἕτερόν τι λεγόμενον ἢ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον· ὁ δὲ ἀπόστολος Ῥωμαίοις γράφων ‘οὐκ ἐλάβετε’, φησί, ‘πνεῦμα δουλείας, ἀλλὰ πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν, ἀββᾶ ὁ πατήρ’· τοῖς δὲ Γαλάταις ἐπιστέλλων ‘ἐξαπέστειλε’, φησί, ‘τὸ πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν κρᾶζον, ἀββᾶ, ὁ πατήρ’».