Ἀλλὰ γὰρ καὶ τῶν μουσικῶν ὀργάνων, τῶν τε κρουομένων καὶ ἐμπνεομένων, οὐ πασῶν ἐστιν ἕκαστον χωρητικὸν τῶν ἀνθρωπίνων ἐνεργειῶν, ἀλλὰ μιᾶς τινος, καὶ οὐδὲ πάσης τὰ πλείω, τῆς δ’ ἀνθρωπίνης οὐσίας οὐδέν. Καὶ τῶν ἡλιουμένων ἕκαστος οὐ πάσας χωρεῖ τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας, τῆς δ’ οὐσίας μετείληχεν οὐδείς. Ὡς οὖν ἡ τοῦ ἡλίου ἀκτίς, ἀχώριστος οὖσα τοῦ ἡλίου, μόνη δ’ ὅμως τοῖς ἡλιουμένοις ἐστὶ μεθεκτή, τὸν αὐτὸν τρόπον, ὡς κατ’ ἀμυδρὰν ἐν αἰσθητοῖς εἰκόνα, καὶ ἡ θεοποιὸς χάρις, ἧς τὰ μετέχοντα θεοῦται, θεία τίς ἐστι χάρις, ἀλλ’ οὐχὶ ἡ φύσις τοῦ θεοῦ· οὐχ ὡς ἀποῦσα τῶν κεχαριτωμένων, κατὰ τὴν Ἀκινδύνου ληρώδη συκοφαντίαν—πανταχοῦ γὰρ ἡ φύσις τοῦ θεοῦ— ἀλλ’ ὡς οὐκ οὖσα μεθεκτή, μηδενὸς ὄντος κτιστοῦ, καθὰ προαποδέδεικται, τοῦ δυνηθέντος ἂν μεταλαχεῖν αὐτῆς, ἐπεὶ καὶ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς τῆς ἀκτῖνος καὶ τῆς δι’ αὐτῆς χορηγουμένης θέρμης ἀχώριστόν ἐστιν, ἀλλὰ τῶν ἀπολαυόντων τοῖς ὀφθαλμοὺς μὴ κεκτημένοις ἀμέθεκτόν ἐστι τὸ φῶς, τῆς παρὰ τῆς ἀκτῖνος μόνης ἀντιλαμβανομένοις θέρμης. Ὡς οὖν οὐκ ἔσθ’ ὅπως φωτὸς ἀντίληψιν γενέσθαι τοῖς τῶν ὀμμάτων ἀμοιροῦσιν, οὕτω καὶ πολλῷ μᾶλλον οὐδενὶ τῶν πάντων ἔσται μέθεξις τῆς οὐσίας τοῦ κτίσαντος· οὐ γάρ ἐστιν οὐκ ἔστι τῶν κτισμάτων οὐδέν, ὃ δύναμιν ἴσχει δεκτικὴν τῆς τοῦ κτίσαντος φύσεως.