Κεφ. βʹ. Ὅτι τῷ Ἀκινδύνῳ πᾶς ὁ τῶν λόγων ἀγὼν κτιστὴν δεῖξαι τὴν λαμπρότητα τῆς θείας φύσεως, στὴν δεῖξαι τὴν λαμπρότητα τῆς θείας φύσεως, καθ’ ἣν καὶ τοὺς μαθητὰς περιήστραψεν ἐν Θαβὼρ ὁ κύριος. Τοῦτο γὰρ τὸ φῶς τὸ ἄδυτον, τὸ ἀδιάδοχον, τὸ ἀνέσπερον, τὸ ἄναρχον, τὸ ἀΐδιον, τὴν καλλονὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, τὴν τοῦ πατρὸς δόξαν—ἐν γὰρ τῇ τοῦ πατρὸς τὸν υἱὸν ἥξειν πεπιστεύκαμεν δόξῃ, —τὴν τοῦ πνεύματος οὐδὲν ἧττον, —μία γὰρ δόξα πατρός, υἱοῦ καὶ πνεύματος—διὰ τῶν σφῶν αὐτῶν ἐνταῦθα προτεθειμένων γραμμάτων αὖθις ἀτιμάζουσιν οὗτοι, φεῦ τῆς πλάνης, κτιστὸν τοῦτο δυσσεβῶς πειρώμενοι δεῖξαι καὶ τοὺς εὐσεβεῖς παντὶ τρόπῳ μηχανώμενοι πεῖσαι. «Τὸ γὰρ μόνον ἄκτιστον», φασί, «φῶς καὶ ἡ ἄκτιστος δόξα, ἡ φύσις τοῦ θεοῦ ἐστί· τὸ δ’ ἐν Θαβωρίῳ λάμψαν φῶς οὐδὲ φυσικὸν σύμβολόν ἐστι, πῶς οὖν ἔσται ἄκτιστον;». Καὶ ταῦτα δι’ ἐγγράφου Συνοδικοῦ τόμου, καθὰ πάντες ἴστε, τῶν οὕτω φρονούντων ἀφωρισμένων καὶ ἀποκεκηρυγμένων τῆς ἐκκλησίας τε τοῦ θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ χριστιανικοῦ πληρώματος, εἰ μὴ μετάμελον σχοῖεν, ἐκκεκομμένων οὔπω πάνυ πέρισυ.