Κεφ. ιʹ. Μαρτυρίαι τῶν ἁγίων ὅτι ἡ θεία φύσις πηγὴ θείων ἐνεργειῶν ἐστιν, ἐν ᾧ παράστασις σαφὴς ὅτι ἀρειανός ἐστιν ὁ Ἀκίνδυνος. Ὅτι δὲ ἡ οὐσία πηγὴ καὶ αἰτία τῆς ἐνεργείας ἐστὶ δείκνυσιν ὁ λέγων, «πάντα μετέχει προνοίας ἐκ τῆς παναιτίου θεότητος ἐκβλυζομένης». Ὁ δὲ Νυσσαέων φανότατος φωστήρ, «τίς ἂν λόγος ἐκφράσαι δύναιτο τὴν θείαν ἐνέργειαν, μᾶλλον δὲ τὴν δύναμιν ἀφ’ ἧς ἡ ἐνέργεια, μᾶλλον δὲ τὴν φύσιν ἀφ’ ἧς ἡ δύναμις;». Ὁ δὲ Χρυσόστομος πατὴρ Περὶ ἀκαταλήπτου γράφων, «οἱ προφῆται», φησίν, «οὐ μόνον τί τὴν οὐσίαν ἐστὶν ὁ θεὸς ἀγνοοῦντες φαίνονται, ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς σοφίας αὐτῆς πόση τίς ἐστιν ἀποροῦσι, καίτοι οὐχ ἡ οὐσία ἐκ τῆς σοφίας, ἀλλ’ ἡ σοφία ἐκ τῆς οὐσίας. Ὅταν δὲ μηδὲ ταύτην δύνωνται καταλαβεῖν μετὰ ἀκριβείας, πόσης ἂν εἴη μανίας τὸ τὴν οὐσίαν αὐτὴν νομίζειν δύνασθαι τοῖς οἰκείοις ὑποβάλλειν λογισμοῖς;». Ὁ δὲ μέγας Βασίλειος, «πηγὴν ἀϊδίου ζωῆς» εἰπὼν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, μετ’ ὀλίγα τὰ προσόντα τῷ θείῳ πνεύματι ἀϊδίως τε καὶ ἀχωρίστως ἀπαριθμησάμενος, εἶτ’ ἐπάγει, ὡς «ἐκ θεοῦ μέν ἐστι τὸ πνεῦμα, δηλονότι τοῦ πατρός, πηγὴ δὲ καὶ αὐτὸ τῶν προειρημένων ἀγαθῶν· ἀλλὰ τὸ μὲν ἐκ θεοῦ πηγάζον ἐνυπόστατόν ἐστι, τὰ δὲ ἐξ αὐτοῦ πηγάζοντα, ἐνέργειαι αὐτοῦ εἰσιν». Ὁ δὲ μέγας Ἀθανάσιος, «‘πάντα ὅσα ἔχει», φησίν, «ὁ πατὴρ ἐμά ἐστιν’.