Κεφ. ιεʹ. Ἔκθεσις ἑτέρας τοῦ Ἀκινδύνου ῥήσεως, ἀφ’ ἧς ὁμολογῶν ἐλέγχεται καὶ τὸ τῆς θείας μεταμορφώσεως φῶς ἄκτιστον θεότητα λέγειν τοὺς ἁγίους, αὐτὸς δὲ παραινῶν μὴ προσέχειν αὐτοῖς ὡς διθεΐταις καὶ ψευδομάρτυσιν οὖσιν. Τοῦτο τοιγαροῦν ἀπηγόρευσε, φησί, καὶ ὑπέθετο, ἵνα μὴ δύο εἶεν ἄκτιστοι θεότητες, ἀλλ’ οὐχὶ περὶ τοῦ ἐν Θαβωρίῳ λάμψαντος ἐδίδαξε φωτός. Ὡς οὖν μήπω περὶ τούτου λέξας, μεταβιβάζει νῦν πρὸς ἐκεῖνο τὸν λόγον γράφων· «οὐδὲ δὴ τὸ ἐν τῷ ὄρει τῷ Θαβὼρ τῆς θείας μεταμορφώσεως φῶς εἰς τὸ στῆσαι δύο θεότητας τοιαύτας ἐκλαμβάνειν δεῖ καὶ τὰ εἰς ταύτην τῶν ἁγίων ἐγκώμια· τὸ μὲν γὰρ δοξάσαι δύο θεότητας, ἢ μίαν ἐκ δύο τοιούτων, παρὰ τὸν παραδεδομένον ἡμῖν ἐστι τῆς εὐσεβείας λόγον». Τί λέγεις; Οὐκ ἐκληψόμεθα τοὺς τῶν ἁγίων ὕμνους εἰς τὸ φῶς τῆς τοῦ κυρίου μεταμορφώσεως, ὥστε συνῳδὰ τοῖς ἁγίοις ἐξυμνῆσαι τοῦτο καὶ ἡμᾶς, ὡς «δόξαν προτέλειον καὶ ὑπερτελῆ καὶ πάντων ἐπέκεινα», ὡς «δόξαν τῆς τοῦ θεοῦ βασιλείας διηνεκῆ καὶ διαιωνίζουσαν», ὡς «ἀθέατον καὶ θεϊκὴν τοῦ θεοῦ λόγου δόξαν, ἧς βραχύ τι δείξας ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁ Χριστός, ἀπορρήτως ἔδειξε τὸν ἐνοικοῦντα τῇ σαρκὶ θεὸν καὶ τὴν αὐτοῦ θείαν καὶ οὐσιώδη εὐπρέπειαν», ὡς «ἀνεκλάλητον καὶ ἀγένητον θέωσιν», ὡς «φυσικὴν ἄναρχον ἀκτῖνα τῆς θεότητος», ὡς «φῶς θεότητος», «ἀστραπὴν θεότητος». «