Τῇ Ῥαουλαίνῃ Κἀμοὶ μοναχοί τινες ἐκ τῆς περαίας δῶρον ἥκασι κομίζοντες πέπονας· οἱ δέ, παρὰ τοὺς ἐγχωρίους καὶ αὐτόχθονας βυζαντίους, ἐλάττους μέν εἰσι τὸν ὄγκον, τὴν δὲ καθ’ ἡδονὴν ποιότητα, ὑπὲρ αὐτούς, καὶ πολὺ πλέον ὑπερβάλλουσι ταύτῃ, ἢ καθ’ ὅσον ἐλαττοῦνται τῷ ὄγκῳ. Ἐκ δὴ τῶν πολλῶν ὧν κεκομίκασιν, ὀλίγους ἀποκρίναντες, πέμπομεν· τοῦτο μέν, εἰς εὐλογίαν, ἐπειδὴ καὶ μοναχικόν, εἰ δὲ βούλει, πατριαρχικόν ἐστι τὸ δῶρον, τοῦτο δέ, ἵν’ εἰδείης, ὡς κἀν τοῖς ἐξωτερικοῖς καὶ περὶ αἴσθησιν πόνοις, τὰ μοναχῶν ὑπερβάλλουσιν, ἀρετῇ· ἐκ τῆς ὑψηλοτέρας οἶμαι πολιτείας, τοῦ εὖ καὶ ἐπὶ τὰ τῶν χειρῶν μεταρρέοντος ἔργα. Ἀλλὰ δέδεξο πεμπόντων, καὶ εὖ πράττε, θεοῦ πάντοτε καὶ ἐν πᾶσι βοηθοῦ ἀπολαύουσα.