Τῇ Ῥαουλαίνῃ Τρίτη μὲν ἡ παροῦσα, ἐξότουπερ τὰ περὶ στόμαχον ἀλγῆσαι, τά τ’ ἄλλα νοσῆσαι ἐδόξαμεν, εἴς τ’ ἀδρανείας τὰς ἐσχάτας καὶ τὸ παρὰ μικρὸν ἐκλελοιπέναι γεγόναμεν· σὺ δ’ ὅμως εἰδυῖα, οὐκ ἔπεμψας, οὐκ ἐπύθου, οὐδέ τι τῶν δηλούντων πρόνοιαν ἡμῶν εἶναί σοι, διαπέπραξαι. Ἄλλος μὲν οὖν ἐγκείσθω, καὶ λόγους τῆς ὀλιγωρίας τῆσδε ζητείτω, ἄλλος δυσχεραινέτω καὶ ἐγκαλείτω· ἐγὼ δὲ τόνδ’ ἐάσας πράττειν τὸν τρόπον, ἐκεῖνο γε διερωτᾶν καὶ μανθάνειν ἐθέλω, ποῖ προῆλθεν ὑμῖν τῇ θεοῦ βοηθείᾳ καὶ νεύσει τὰ πράγματα, πῶς νῦν ἔχοντες ἐστέ, ἐπειδὴ μόλις συνεληλύθατε, συχνὸν ἤδη χρόνον ἀφεστηκότες· ἔτι τε πότε τὸν ἕτερον ἢ πρότερον διαστήσεσθε τρόπον· τότε μὲν γὰρ ἔρις διέστησε, καὶ λόγων ἀηδία μὴ προσηκόντων· νῦν δὲ εὔχομαί τε καὶ γένοιτο κατὰ τὴν εὐχήν, ἐν εἰρήνῃ ἀπαλλαγέντας, σώζειν καὶ πόρρωθεν ὄντας, τὴν τοῦ ἀγαπᾶν ἐπείγεσθαι πρὸς ἀλλήλους διάθεσιν. Δήλωσον ταῦτά μοι· καί σοι θεὸς ἔλεος νέμοι· νέμοι δὴ καὶ χάριν, εὐαρεστεῖν αὐτῷ κατὰ πᾶσαν ἡμέραν καὶ πάντα δὴ τἄλλα πράττειν καλῶς.