Τοῦ τοίνυν τὰς μὲν πέμπεσθαί σοι τῶν βίβλων, τὰς δ’ ἔχεσθαι, αὕτη δή τις αἰτία· σὺ δέ μοι ἀνθ’ ὧν λαμβάνεις, πέμπε σπουδῇ τὴν τῶν Ἠθικῶν, ἐκείνων δὴ Ἠθικῶν, ἅπερ ἐπὶ τῷ βελτίστῳ πάσης ψυχῆς, ἡ οὐρανία Βασιλείου ἐξεπονήσατο καὶ συνέταξε φρήν, ὧν οὔτέ τι χρῆμα σοφώτερον ἕτερον, οὔτ’ ὀνησιμώτερον οἶδα τῷ βίῳ φανέν, πολλῶν καὶ ταῦτα ἐν τῷ σύμπαντι χρόνῳ φανέντων. Ἐρεῖς οἶμαι, ὅτι πάλαι μοι δῶρον τοιαύτην τινὰ βίβλον μέμνησαι δοῦσα, καὶ διαπορήσεις πῶς αὖθις ἀρτίως, ὡς μηδὲν εἰληφώς, ἐξαιτῶ· ἐγὼ δ’ ὅτι μὲν δέδωκας, οἶδα καὶ λέγω, εἰληφέναι δὲ καὶ ἔχειν, οὐ λέγω· καὶ τοῦτο συμβῆναι ἢ τῷ μηδὲ τὴν πρώτην διὰ λήθην πεμφθῆναι, ἢ τῷ τῷ πιστευθέντι διακομίζειν, διακομίζειν ἀμεληθῆναι. Ἀλλ’ εἴη γε τὸ βιβλίον μὴ παραπολέσθαι, καὶ πάντως γε σωζομένου, εἴτ’ ἐμὸν λογίζοιτο κτῆμα εἴτε σόν, οὐδὲν διοίσει, τοῦ μὴ κοινὴν ἡμῖν εἶναι τὴν χρῆσιν αὐτοῦ, κοινὴν δὴ καὶ τὴν ὠφέλειαν τὴν ἀπ’ αὐτοῦ.