Τῇ Ῥαουλαίνῃ Ὅτι μὲν ἐγὼ ἀπὸ τῆς ἐν πατρίδι παλαιᾶς συνηθείας φίλην ἐμαυτῷ τὰ συκάμινα βρῶσιν ἐπὰν ἐφεύρω ποιοῦμαι, ἂν ἔξαρνος γένωμαι, πόρρω τοῦ ἀληθεύειν γενήσομαι· ὅτι δὲ ἃ πέμπεις ἐσθίειν βούλομαι μέν, καὶ ἡδέως ἂν ἤσθιον, οὐ δύναμαι δέ, οὐδ’ ἂν ἐκβιασθείην, καὶ τοῦθ’ ὡς ἀληθέστατα φθέγγομαι. Εἰσὶ μὲν ὄμφακες ἀκριβῶς, ἄβρωτα δηλονότι παντὶ κατὰ τὸ εἰκός· εἰ δέ τις λιχνευόμενος ἀπογεύοιτο, οὐκ εἰς καλὸν ἂν τὴν πεῖραν, οὔτε τοῖς ὀδοῦσιν, οὔτε τῷ στομάχῳ, γνοίη γεγενημένην· τί τοίνυν; ἢ παρὰ τῷ φυτῷ πλείονος ἀπολαύειν ἡλίου καὶ πεπαίνεσθαι συγχωρείτω τις, ἵνα καὶ τῇ τῶν ἀνθρώπων γεύσει δοκοίη τι κεχαρισμένον τὸ τοιοῦτον ἐκφέρειν, ἢ ψῆφον τιθέσθω, μόνοις μὲν σκωλήκων τοῖς μεταξουργοῖς τὰ τοιάδε τῶν δένδρων τροφὴν ἀγαθὴν ἐκφύειν τὰ φύλλα, καρπὸν δὲ οὔτε τῷ ζώων ἑτέρῳ οὔτε δὴ τοῖς ἀνθρώποις προΐσχει, εἰ μή τις αἱρεῖται καὶ γομφίων καὶ σπλάγχνων πολεμίαν τροφὴν εἰσενέγκασθαι. Κεφάλαιον τοῦ λόγου· ἢ ἀμείνονα ταῦτα πέμπειν, ἢ μηδὲ πεμπτέα εἶναι τὴν πρώτην, μὴ καί τις τῶν παρ’ ἡμῖν ἀπείρων, τῷ ὁρωμένῳ θελχθεὶς τοῦ καρποῦ καὶ τὴν χεῖρα προτείνας, ἀτροφίαν ἀντὶ τροφῆς λάθῃ ἑαυτῷ προσφερόμενος· οὐ γὰρ οἶμαι μὴ καὶ εἰς δευτέραν ἡμέραν ἀπόσιτον μεῖναι τὸν ἁψάμενον κἂν ἑνὸς καὶ ὡς βρῶσιν προσενεγκάμενον.