Ποιεῖ δ’ ὅμως, τῷ καθηγουμένῳ μηδὲν μηδ’ ὅλως συγκοινωσάμενος, λανθανόντως δέ πως τὴν ἐξέλευσιν ποιησάμενος· πλὴν οὐχ ὡς τοῦ προεστῶτος κατολιγωρῶν Λάζαρος, καθά τις αὐθαδείᾳ κατειλημμένος ἢ τύφῳ νοσῶν, τοῦτο πεποίηκεν, ὅπερ ἄν τις τάχα καὶ ὑπολάβοι τῶν τοὺς γλώττης ῥᾳδίως ἐνδιδόντων ῥυτῆρας καὶ ταύτῃ ἀφέτῳ κατὰ τῶν ἀλλοτρίων χρωμένων—τίς γὰρ μᾶλλον ἑαυτὸν ἐκείνου ἢ τῶν τοιούτων παθῶν καθάπαξ ἀπέστησεν ἢ εὐήκοον καὶ καταπειθῆ τοῖς προϊσταμένοις παρέσχηκεν; —ἀλλ’ ὡς τοῦ καλοῦ τῆς ἡσυχίας ἡττηθείς, οὗπερ ἐκ πλείονος ἤρα καὶ οὗπερ ἐπιτυχεῖν πάντα ἐκίνει καὶ διεπράττετο· ᾔδει καὶ γὰρ ὡς, εἰ περὶ τούτου τῷ προεστῶτι κοινώσαιτο, κωλυθεὶς ψεύσεται τῶν ἐλπίδων καθάπαξ καὶ διαμαρτήσει τῆς ἐξελεύσεως. Τὰς ὡρισμένας γοῦν ἐν τῇ ἀοικήτῳ τελέσας ἡμέρας, εἶθ’ ὁμοίως τοῖς ἄλλοις ἀπάρας πρὸς τὴν μονήν, τῶν μὲν δὴ λοιπῶν ἁπάντων ἀσμένως καὶ ὑποδεδεγμένων καὶ θεραπείας ἅτε δὴ τῷ μακρῷ τῆς ἐρημίας τεταλαιπωρηκότων καμάτῳ ἠξιωμένων, μόνος οὗτος τοῦ προστατεύοντος προσταγῇ ἀποπέμπεται τῆς μονῆς μηδὲ παρακύψαι ἐντὸς πυλῶν συγχωρηθείς. 15.