Ὅθεν καὶ τὸ τῆς ἡσυχίας γοῦν χωρίον, τὴν ἔρημον, τὸν παράδεισον τῆς ἀρετῆς, ἐκεῖνος καταλαβών, ἐπεὶ καὶ πρὸς τὴν λαύραν πάλιν ἐπανακάμψαι οὐχ ᾑρετίσατο, τῆς ἐρημίας ἤδη κατάκρως ἁλούς, ἐγγειτόνων φάραγγός τινος δεινῶς ὑψηλῆς καὶ ἀκρονεφοῦς πήγνυσι στύλον καὶ ἄνεισιν ἐπ’ αὐτόν, πᾶν ὅτι γεῶδες καὶ ὑλικὸν καὶ ἀπ’ αὐτῆς μέντοι τῆς πρώτης τριχὸς ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε τοῖς κάτω λιπών, τῷ τότε δὲ τελεώτερον, ὁπηνίκα ὥσπερ εὐσταλὴς στρατιώτης ἐπὶ τὸν στύλον ἀνῆλθε καὶ πόλεμον περιφανῆ οὐ πρὸς αἷμα καὶ σάρκα ἀλλὰ πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐστήσατο· ὅπου γε καὶ χρόνους διανύσας συχνοὺς καὶ τὸν ἀγῶνα γενναίως μάλα καὶ εὐθαρσῶς διαγωνισάμενος, μεγάλα καὶ τὰ κατὰ τῶν ἀντιπάλων ἠνέγκατο τρόπαια. 16. Ἀλλ’ ἐπειδὴ κἀν τῇ οἰκείᾳ τὸν μέγαν περιβόητον θήσειν ἔμελλεν ἡ ἄνωθεν πρόνοια, τί γίνεται καὶ πῶς τὰ κατ’ αὐτὸν οἰκονομεῖται; Κατελθόντα ποτὲ τοῦ στύλου τὸν μέγαν καὶ πρὸς τῇ τραπέζῃ τῆς φάραγγος περιερχόμενον, ἀκοῦσαι λέγεται ἀφ’ ὕψους φωνῆς· Δεῖ σε, Λάζαρε, φωνούσης, τὴν ἐνεγκαμένην καταλαβεῖν. Τὸν δὲ θαυμάσαντα, ὡς εἰκὸς ἐπὶ τῇ φωνῇ τάς τε ὄψεις περιεργότερον ἔνθεν κἀκεῖθεν περιειλήσαντα, ὡς μηδένα τὸ παράπαν ἔχειν ὁρᾶν ὅτι μὴ ἐρημίαν καὶ μόνην καὶ ταύτην ἀτίθασον, φάσμα εἶναι ὑποτοπάσαι, ὁποῖα πολλὰ κατὰ τὰς ἐρήμους, τὸ τὴν φωνὴν ἐκείνην προέμενον.