Μετὰ δὲ ταῦτα ἐν Κωνσταντίνου τῇ πόλει κοιμηθεὶς ὁ ὅσιος οὗτος Μελέτιος, ἀναχωρήσας ὁ Ἰωάννης ἔν τινι μοναστηρίῳ κἀκεῖ ἡσυχάζων ἐνιαυτοὺς τρεῖς. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν τοῦ μακαρίου Μελετίου, Φλαβιανὸς δεξάμενος τῶν Ἀντιοχέων τὸν θρόνον· καὶ πολλὰ παρ’ αὐτοῦ δυσωπηθεὶς χειροτονεῖται πρεσβύτερος τοιούτῳ τρόπῳ. Τούτου τοίνυν τοῦ μακαρίου Φλαβιανοῦ ἐκτελοῦντος τὸν νυκτερινὸν κανόνα, ὤφθη αὐτῷ ἄγγελος λέγων· «Μὴ μέλλε τὸν Ἰωάννην χειροτονῆσαι πρεσβύτερον, ὅτι μέλλει νέον ἀπόστολον αὐτὸν ὁ θεὸς ἀναδεῖξαι καὶ φωτίσαι λαὸν καὶ ἐπιστρέψαι ψυχάς.» Τότε τοίνυν ἄγει τὸν Ἰωάννην εἰς μέσον· καὶ ἀρξάμενος τῆς εὐχῆς τῆς χειροτονίας, ἄφνω περιστερὰ λευκὴ κατελθοῦσα ἔστη ἐπάνω τῆς κεφαλῆς Ἰωάννου, ὥστε πάντας δεδοικέναι καὶ μεγάλως θαυμάσαι τὸ γεγονός. Ἔκτοτε τοίνυν διατρίψας ἐν τῇ τῶν Ἀντιοχέων ἐκκλησίᾳ, δωδεκαετῆ χρόνον ἀποσεμνύνει τὸ ἐκεῖσε ἱερατεῖον τῇ ἀκριβείᾳ τοῦ βίου, τοὺς μὲν ἁγιάζων τῇ σωφροσύνῃ, τοὺς δὲ φωτίζων τῇ διδασκαλίᾳ, τοὺς δὲ ποτίζων τὰ τοῦ πνεύματος νάματα. Ὁρῶν δὲ αὐτὸν ὁ ἐπίσκοπος προκόπτοντα ἐν θεοσεβείᾳ, ἔχοντα δὲ καὶ τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου πνεύματος, πάνυ ἐπετρέπετο παρ’ αὐτοῦ ὁμιλεῖν· καὶ καθ’ ἑκάστην λόγους καὶ διδασκαλίας συνέγραψε· καὶ ἦν ὑπὸ πάντων θαυμαζόμενος κατὰ πνεῦμα.