Ἐγνώσθη οὖν ἡμῖν ἡ ἔντευξις Ἰωάννου τοῦ πρεσβυτέρου· καὶ στέλλομέν σοι εὐσεβεῖς κληρικούς, ἔτι μὴν καὶ ἐνδόξους ἄρχοντας, ὅπως τοῦτον ἀποστείλῃς πρὸς ἡμᾶς. Ἔρρωσο, πάτερ.» Δεξάμενος οὖν ὁ ἐπίσκοπος τὴν γραφὴν καὶ τὰ περὶ αὐτὴν γνοὺς ἐπιδίδωσιν αὐτὴν τῷ μακαρίῳ Ἰωάννῃ. Ὁ δὲ καὐτὸς γνούς, ἐκ βάθους καρδίας στενάξας [καὶ] τῷ ἐπισκόπῳ φησίν· «Τίς εἰμι ἐγώ, τιμιώτατε πάτερ, τοιούτου πράγματος ἐπιλαβέσθαι;» Ὁ δὲ ἀρχιεράρχης ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· «Ἃ προώρισεν ὁ θεὸς πάντως πέρας λαβεῖν ἐθέλουσιν.» Ὁ δὲ πάντως μὴ πειθόμενος τοιούτου πράγματος ἐπιλαβέσθαι, τότε τοίνυν ἀντιγράφοις ἐχρήσατο ὁ ἐπίσκοπος πρὸς τὸν βασιλέα, ὅτι οὐδ’ ὅλως πείθεται ὁ Ἰωάννης ἄρξειν τοιαύτης ἐπιχειρίας, αἰτῶν ἅμα τὸ συγγνώμην λαβεῖν παρ’ αὐτοῦ τῆς ἀδυναμίας τοῦ πράγματος. Ὁ δὲ βασιλεὺς ταῦτα ἀκούσας ἐθαύμασεν καὶ προσκαλεσάμενος πᾶσαν τὴν σύγκλητον δῆλα τὰ ὑπὸ Ἰωάννου πεποίηκεν· ὥστε πάντες οἱ ἀκούσαντες ἐξεπλήττοντο λέγοντες ὅτι ἄξιός ἐστιν τῆς βασιλευούσης πόλεως τὸν θρόνον ἰθῦναι. Τότε τοίνυν ὁ βασιλεὺς πέμπει σοφοὺς ἄνδρας πρὸς τὸν κόμητα Ἀντιοχείας, <ὅπως> καὶ ἀψοφητὶ μετὰ καὶ τοῦ ἱερατεύοντος τὸν Ἰωάννην ἀγάγωσιν ἐν τῇ μεγάλῃ πόλει τῆς βασιλείας. Ὃ καὶ ἐγένετο μόλις καὶ μετὰ βίας πολλῆς.