Ἡ δὲ βασίλισσα Εὐδοξία ἐγεγόνει φιλάργυρος καὶ ἤρξατο σωρεύειν πάμπολλα χρήματα ἐξ ἀδικιῶν, καὶ ἐν πρώτοις Θεοδωρήχου τινὸς τῶν πρώτων τῆς πόλεως, εὑρών τι μικρὰν αἰτίαν, αὐτῷ ἅπαντα τὰ ὑπάρχοντα ἀφελομένη. Καὶ δὴ τότε οὗτος καταλαμβάνει τὸν ἀχείμαστον λιμένα τῆς ἐκκλησίας καὶ τῷ μακαρίῳ Ἰωάννῃ διηγεῖται τὸ πᾶν. Ὁ δὲ συμπαθητικὸς οὗτος, αὐτὸν σπλαγχνισθείς, πέμπει τῇ βασιλίσσῃ λόγον τοῦ μὴ ἀδικῆσαι τὸν Θεοδώρηχον. Ἡ δέ, ὡς ᾐσχύνετο παρακοῦσαι αὐτοῦ, ἀντιδηλοῖ αὐτῷ· «Ὡς ἐκέλευσας, πάτερ, οὕτως ποιῶ.» Μετὰ δέ τινα χρόνον πάλιν μαθὼν ὅτι οὐκ ἔδωκε τὸ ἐφελόμενον, ὀργίλως αὐτὴν διὰ ῥημάτων ὑπέβαλεν. Ἡ δὲ ταῦτα πάντα ἀναμαθὼν ἐπλήσθη θυμοῦ καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῇ ποίῳ τρόπῳ τὸν Ἰωάννην κακώσειεν. Ὁ δὲ μέγας οὗτος τῆς οἰκουμένης φωστὴρ τάς τε παρά τινων γινομένας ἀδικίας παρρησίᾳ διήλεγχεν καὶ βασιλεῖ καὶ βασιλίσσῃ· καὶ ἱερέων καὶ κληρικῶν καὶ λαϊκῶν οὐκ ὤκνει διελέγχων καὶ παρῄνει τὰ κρείττονα. Διὸ καὶ πολλὰς κατ’ αὐτοῦ πλέκουσιν ὁμιλίας σατανικὰς κατὰ τοῦ ἁγίου πρὸς τὴν βασίλισσαν καὶ ἑτέρων τινῶν. Αὐτὸς δὲ κατὰ νοῦν ἔχων τὸ τοῦ ἀποστόλου ῥητόν· «Εἰ ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην.»