Οὐ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ ἐν τοῖς ἐν ἀναπαύσει διάγουσιν, ἀλλὰ τὸ τοῦ διαβόλου, καθώς τις τῶν ἀγαπώντων τὸν Θεὸν εἶπεν· «ὤμοσα, ὅτι καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἀποθνῄσκω». Ἐν τούτῳ ἀφορίζονται οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ ἐκ τῶν λοιπῶν, ἵνα αὐτοὶ μὲν ἐν θλίψεσι ζῶσιν, ὁ δὲ κόσμος ἐν τρυφῇ καὶ ἀναπαύσει λαμπρύνηται. Οὐκ ηὐδόκησε γὰρ ὁ Θεός, ἵνα ἀναπαυθῶσιν οἱ ἀγαπητοὶ αὐτοῦ, ἕως οὗ εἰσιν ἐν τῷ σώματι, ἀλλὰ μᾶλλον ἠθέλησεν εἶναι αὐτούς, ἐν ὅσῳ εἰσὶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐν θλίψει, ἐν βάρει, ἐν μόχθοις, καὶ ἐν ἐνδείᾳ καὶ γυμνώσει καὶ μονώσει καὶ χρείᾳ καὶ ἀρρωστίᾳ καὶ ἐξουδενώσει καὶ κολαφισμοῖς καὶ καρδίας συντριβῇ καὶ σώματι κατακόπῳ καὶ ἀποταξίᾳ τῶν συγγενῶν, ἐν φρονήματι λυπηρῷ καὶ παρηλλαγμένῃ θεωρίᾳ πάσης τῆς κτίσεως καὶ καθίσματι ἀνομοίῳ τῶν ἀνθρώπων καὶ σκηνώματι μοναστικῷ καὶ ἡσυχαστικῷ καὶ τῇ θεωρίᾳ τῶν ἀνθρώπων μὴ φαινομένῳ, ἀπηλλαγμένῳ ἀπὸ παντὸς πράγματος εὐφραίνοντος ἐνταῦθα.