Ὅπερ γὰρ χθὲς ἔλεγον, καὶ νῦν λέγω· πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων οὔκ εἰσιν ἄνθρωποι. Οὕτω καὶ ἡ γραφὴ λύκους καλεῖ τοὺς ἅρπαγας, ὄνους καλεῖ τοὺς ἀνοήτους, κύνας καλεῖ τοὺς ἀναισχύντους, ψευδωνύμους καλεῖ τοὺς Ἰουδαίους· ἐπειδὴ γὰρ τὴν πονηρίαν διεδέξαντο, καὶ τὴν προσηγορίαν αὐτῶν ἐκληρονόμησαν. Διὰ δὴ τοῦτο καὶ ἡ γραφὴ λέγει· «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν· παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις, καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς.» Ὅτε γὰρ ἁρπάζει, γίνεται λύκος· ὅταν ἀναισχυντῇ, γίνεται κύων· ὅταν ἀνοηταίνῃ, γίνεται ὄνος· ὅταν δόλον ἔχῃ, γίνεται ὄφις. Οὕτω γὰρ καὶ Ἰωάννης φησίν· «Ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ὑπέδειξεν ὑμῖν φυγεῖν ἀπὸ τῆς μελλούσης ὀργῆς.» Καὶ πάλιν ἕτερος· «Κύνες ἐνεοί, οὐ δυνάμενοι ὑλακτεῖν.» Καὶ πάλιν ἕτερος· «Ἐκάθισεν ἐν τῇ ἐρήμῳ ὡσεὶ κορώνη ἠρημωμένη.» Καὶ πάλιν ἕτερος· «Ἵπποι θηλυμανεῖς ἐγένοντο, ἕκαστος ἐπὶ τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἐχρεμέτιζεν.» Ἐπεὶ οὖν ὁ μὲν ὄνος ἐγένετο, ὁ δὲ κύων, ὁ δὲ λύκος, φησίν· «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν· ἀλλὰ παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις, καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς.» Μή μοι λέγε· «Ὁ δεῖνα ἄνθρωπος.» Οὐκ, ἐὰν ὄψιν ἔχῃ ἀνθρώπου, ἀλλ’ ἐὰν καρπὸν ἔχῃ ἀνθρώπου. Ἐπεὶ καὶ τὰ δένδρα οὕτω δοκιμάζομεν. Ἔστιν ἐλαία, καὶ ἔστιν ἀγριέλαιος· κοινωνία τῆς ὄψεως, ἀλλὰ διαφορὰ τῆς φύσεως.