Ἕστηκεν ὁ νόμος ἀκούων, οὐ βοηθῶν· πράγματα ἐπέταττεν ἀναιροῦντα τοῦ διαβόλου τὴν τυραννίδα, λέγων, οὐ συμμαχῶν. Καθάπερ γὰρ παιδοτρίβης, ἔξω τοῦ σκάμματος καθήμενος, ἑώρα τὴν ἁμαρτίαν τῷ γένει πυκτεύουσαν, ἔλεγε τῷ ἀνθρώπῳ· «Οὐ φονεύσεις», ἔλεγεν αὐτῷ· «Οὐ μοιχεύσεις.» «Εἴσελθε ἔσω, βοήθησον. Τί ἔξω κάθησαι;» —«Οὐ δύναμαι.» —«Διὰ τί;» —«Νόμος εἰμί, οὐ νομοθέτης· γράμμα εἰμί, οὐ πνεῦμα. Δύναμαι παρασχεῖν τὸ γράμμα· ἀλλὰ ἀποκτέννει, τὸ δὲ πνεῦμα ζωοποιεῖ.» —«Σὺ οὐ δύνασαι; Ἡμεῖς οἱ προφῆται, τί; Ἡμεῖς δυνάμεθα; Οὔ. Ἀλλὰ τί; Κατηγοροῦμεν μόνον· παραινοῦμεν, συμβουλεύομεν.» Ἡ ἁμαρτία, τί; Φοβερά. Ὁ διάβολος, τί; Ἀμείλικτος. Καθάπερ τις φοβερὸς δήμιον ἔχων τὴν ἁμαρτίαν, ὁ θάνατος ἠκολούθει κατακόπτων ἅπαντας. Εἰσῄει ἡ ἁμαρτία, ἐπάλαιεν· ἡττᾶτο ὁ ἄνθρωπος· περιῆγε νικῆσαι, καὶ ἠπόρει. Τί ἵνα γένηται; Ὁ νόμος ἀτονεῖ, οἱ προφῆται συμβουλεύουσιν, ἡ ἁμαρτία ἰσχυρά, ὁ διάβολος φοβερός, ὁ θάνατος ἐπικείμενος καὶ ἀμείλικτος. Τί ἵνα γένηται;