Τί λέγεις, ὦ ἁμαρτία; Παλαίεις; Εἰ παλαίεις ἀνθρώπῳ, ἐκείνῳ πάλαισον. Διὰ γὰρ τοῦτο οὐκ ἦλθε γυμνῇ τῇ θεότητι, ἵνα μὴ φύγῃς· ἀλλὰ περιεβάλετό μου τὴν σάρκα τὴν πολεμουμένην. Εἰ παλαίεις, ἐκεῖ πάλαισον· εἰ πυκτεύεις, ἐκεῖ πύκτευσον. Πῶς; Καὶ ἐκεῖνος ἄνθρωπος, ἄνθρωπος οἷος ἐγὼ κατὰ τὴν φύσιν. Δεῖ γὰρ ἀσφαλίζεσθαι· καθαρὸς γὰρ ἦν ἁμαρτίας· ἁμαρτίαν γὰρ οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ δόλος εὑρέθη ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. Ἴδε σάρξ, ἴδε νεῦρα, ἴδε ὀστᾶ, ἴδε αἷμα, ἴδε ὄψις ἀνθρώπου. Τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦ νόμου, ἐν ᾧ ἠσθένει, —πέμψας ὁ θεὸς τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας.» Πρόσεχε μετὰ ἀκριβείας τῷ λόγῳ, ἵνα καὶ Μαρκιωνιστῶν καὶ Μανιχαίων τὸ στόμα ἀπορράψωμεν. Ὥσπερ γὰρ ὁ μῦς περιτρώγων τὰ γραμματεῖα, πολλάκις περιαιρεῖ τὸν ἔλεγχον, οὕτω καὶ οἱ αἱρετικοὶ οὗτοι περιτρώγοντες τὰς γραφάς, τὰ μὲν περικόπτοντες, τὰ δὲ ἐῶντες, νομίζουσι φυγεῖν τὸν ἔλεγχον. Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ καταλιμπανόμενα δείκνυσιν αὐτῶν τὴν ἐπιβουλήν. «Πέμψας ὁ θεὸς τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν ἐν ὁμοιώματι σαρκός», λέγει. «Ὁρᾷτε ὅτι σάρκα» φησὶν «οὐκ ἀνέλαβεν;» Λέγουσιν οἱ αἱρετικοί· «Διὰ τί λέγει οὕτως ὁ Παῦλος; Οὐκ εἶπεν· „ἐν σαρκί“. Ἀλλὰ τί; „Ἐν ὁμοιώματι σαρκός“. «Διὰ τί περιέκοψας τὸ ἄλλο; Εἰπὲ τὸ προκείμενον. Οὐκ εἶπεν· «ἐν ὁμοιώματι σαρκός», καὶ ἔστη· ἀλλ’ «ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας».