Καὶ τί λέγω περὶ ἀνθρώπων δικαίων; Ὁπόταν αὐτὸς ὁ θεὸς καὶ σωτὴρ ἡμῶν Χριστὸς κύριος ἐκ λαγόνων μητρικῶν παρεγένετο, καὶ τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν ἔνιψεν· ὁ μονογενὴς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρὸς κατὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰωάννου, ὁ σύνθρονος καὶ σύγχρονος τῷ πατρί, ὁ συμβασιλεύων αὐτῷ τὴν ἀτελεύτητον βασιλείαν, παρεγένετο καὶ τὴν τοῦ δούλου μορφὴν ἀνελάβετο· ὁ ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον, ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβίμ, τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων ἔνιψεν· οὐ μόνον ἔνιψεν, ἀλλὰ καὶ λέντιον λαβὼν περιεζώσατο (οὗ φησιν «Ἄβυσσος ὡς ἱμάτιον τὸ περιβόλαιον»), ἵνα σὲ πρὸς ἐκείνην χειραγωγήσῃ τὴν ταπεινοφροσύνην, καὶ δι’ αὐτῆς βραβεύσῃ σοι τὰ παρ’ αὐτῆς χαρίσματα· ταπεινοῖς γὰρ δίδωσι χάριν, ὑπερηφάνοις δὲ ἀντιτάσσεται.