Τί τοίνυν; Τῇ θείᾳ κρίσει καὶ ψήφῳ τὸ πᾶν ἀνατίθησιν, ὅς ἐστι μόνος εὑρετὴς τοῦ συμφέροντος, ὅς ἐστι σοφός τε καὶ δίκαιος, ἀγαθός, δυνάστης καὶ γνώσεως ὑπεραπείρου θησαυρός, οὕτω μετέχειν. Αὐτῷ γάρ ἐστιν, ὧν ἐστίν, ἕκαστον, πάντων τὰς αἰτίας προσειληφὼς ἀρκτικῶς τε καὶ ἀποπερατικῶς, ἐν πᾶσιν ἑνοειδῶς πληθυόμενος καὶ ἐκ πάντων πολυειδῶς εἰς ἓν συμπτυσσόμενος, καὶ ὧν τὰ πάντα καὶ ἓν ὡς ἀγαθὸς τῶν οἰκείων ποιημάτων κηδεμών τε καὶ πρύτανις. Πάντα δὲ δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, ἃ γέγονεν· οὐ πρὸς ἀγαθοῦ γὰρ τὸ ἀτημελές τε καὶ ἀπρομήθευτον, ὡς δὲ σοφὸς ἄριστα, ὡς δὲ δυνάστης εἰς πέρας ἄγων τὸ βουληθὲν καὶ πάντων καὶ τῶν καθ’ ἕκαστα προμηθούμενος, ὅτι δίκαιος, εἴπερ δικαιοσύνη ἡ ἴση ἑκάστῳ διανομή.