Καὶ ποῦ Χριστός, ὅτου δούλην σαυτὴν ἀπεφήνω; —Ἐν δεξιᾷ τοῦ γεννήτορος τοῦ τὰ πάντα δρακὶ περιέποντος καὶ ἐν ἁγίων ψυχαῖς ὁ ἀχώρητος ἀστενοχωρήτως χωρούμενος. —Ποῦ δέ, οὓς ἁγίους ἔφησας; — Ἐνταῦθα μέχρι τοῦ νῦν, ἀλλ’ ἐξώσθησαν ὑφ’ ὑμῶν τῶν τῇ γῇ προστετηκότων πρὸς τἀμείνονα τὴν ὑμετέραν συνουσίαν ἀπανηνάμενοι· ἔδει γὰρ τοὺς φωστῆρας ἐμπρέπειν ταῖς οὐρανίαις ἁψίσι, πρὸς ἃς ὁσημέραι ἐπεστρέφοντο, καὶ οὗ τὸ πολίτευμα εἶχον διαβεβηκότας διὰ θανάτου πρὸς τὰ ἀίδια, ὧν τὴν κομιδὴν σθένει παντὶ αὐτουργήσασα ἐκθύμως ἐλειτούργουν τὰ δέοντα ἑκάστῳ γινομένη ἕκαστον καὶ πᾶσι τὰ πάντα, κατηφιῶσι μὲν παραμύθιον, διστάζουσιν ἔρεισμα, ἄκος ὠτειλῶν ἀλεξίκακον, δισσὸν ἔτος που τρισὶ μησὶν κολοβούμενον τὴν θεραπείαν αὐτοῖς παρατείνασα. Καὶ δήπου νῦν ἀποοράτως ἀνάρπαστοι ᾤχοντο, ἁμῆ γέ πῃ οὐκ οἶδα· καὶ καταλέλειμμαι ὠρφανισμένη τῶν φιλτάτων καὶ τεθρυμμένη, ἡ ὁμόφρων τε καὶ συνάμιλλος καὶ θιασῶτις. Ἔργον τοῦτο νυκτός.