Ἴστε δὴ λοιπὸν ἅπας τις, ὡς περὶ μίαν ζωὴν καὶ πόλιν ἐπτόημαι, ἣν φθάσαι ἐπείγομαι, τὴν ἄνω, τὴν ἐλευθέραν· πρὸς ἥν με θᾶττον εὐσταλῆ παραπέμψατε. Ἀλλ’ αὖθις ὁ Πρόβος ταῦτα Διοκλητιανῷ κατεμήνυεν, ὃς θυμοῦ γεγονὼς ὑπήνιος Οὐλπιανῷ δῆθεν ἀρχιερεῖ τῶν ψευδωνύμων κατεγγυᾷ τὴν ἀοίδιμον ὡς πεισθεῖσαν μὲν συμβιοτεύειν, ἀπειθήσασαν δὲ θνῄσκειν τῆς λήξεως καταλιποῦσαν διάδοχον. Ἣ τρυφῆς μὲν ἐντεῦθεν καὶ ἡδονῆς ὑπεκκαύματα χρυσοῦ τε θρύψιν καὶ λίθων πολυτελῶν ἐσθῆτός τε μαλακῆς καὶ χρυσοκολλήτων κλινῶν ἐξ ἐλέφαντος ταμιεῖα πλήρη καὶ πάσης ὥρας ἀνάπλεον ἐνδιαίτημα, ἑτέρωθεν δὲ σκοτεινὸν οἰκίσκον ὡς Τροφωνίου, σιδηρᾶς ἁλύσεις καὶ καταπέλτας καὶ ἄνθρακας κόντους τε πρὸς ἀνάρτησιν καὶ εἰδέας παντοίας στρεβλώσεων προτεθειμένας ὁρῶσα πρὸ τῶν προτέρων ᾑρεῖτο τὰ ἔσχατα, ὕπαρ πλουτεῖν καὶ ὄναρ ἀλγύνεσθαι κρίνουσα —ὡς γὰρ ὄναρ τὰ τῇδε λυθήσεται, ὑπάρξει δὲ αἰωνίως τὰ μέλλοντα —κατατρυφῶσα τῶν ἀλγεινῶν, οἷς ἡ ἄκρατος θυμηδία ἐγκέκρυπται.