Εἰ Χριστοῦ θεραπαινίδα σαυτὴν ἥγησαι, λέγων, τοῖς αὐτοῦ θεσπίσμασιν εἴκουσα πᾶσιν τοῖς οὖσιν ἀπόταξαι κἀμοὶ τὴν εὐπορίαν τὴν τῇδε κληρώσασα τὴν ἀμείνω λῆξιν κληροδοτήθητι. —Ἀλλ’ ἡ μάρτυς ἀντέφησεν· Τοῖς θείοις προσπταίει προστάγμασιν ἄντικρυς· ὅς γε δὴ ἀφεὶς τοὺς πένητας τοῖς κομῶσιν ἡμῖν τῷ πλούτῳ προσθείη καὶ τὰ λειπόμενα, ὅπου γε μηδὲ τραπέζης ὑμᾶς κοινωνοὺς αἱρεῖσθαι ὁ θεῖος διακελεύεται νόμος, τοὺς ἀποροῦντας δὲ πρὸς ἀντάμειψιν. Ἀλλ’ ὄντως σὺ πτωχὸς τὴν διάνοιαν καὶ τὸν τρόπον ὡς ἀγεννὴς καὶ τὴν πίστιν ὡς ἄπορος· ἥν, εἰ βούλοιο, λάμβανε. Ἱλαρὰ γὰρ δότις ἐγὼ καὶ δαψιλὴς τὴν μετάδοσιν. —Εἰ πίστιν ἔχεις, φησίν, ὡς κόκκος σινάπυος, εἰπὲ τῷ ὄρει καὶ μεταβάτω. Ἢ γὰρ οὐχ οὕτω τοῦ Χριστοῦ σου τὸ ἔνταλμα; — Ἕλλην ὢν σημεῖον ἐπιζητεῖς καταλείψας σοφίαν αἰτεῖν. Ἀλλ’ «ἡμεῖς κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, ὑμῖν δὲ μωρίαν τοῖς ἔθνεσιν.» Ἦ μωρία μὲν καταφάσκεται, δύναμιν δὲ ἔχει ὑπεροχικῆς ἀποφάσεως.