Ἀλλ’ οὐκ εἴα τῆς ἀσεβείας ὁ σάλος ἀτρέμας ἔχειν τὸν λογισμὸν τοὺς οἰκείους ὑπασπιστάς, κυκᾷ δὲ συνήθως καὶ κατὰ πάσης ἀκτῆς ἁλιήτορας καὶ παραλίου θίνης ἐκπέμπειν παρώτρυνεν, ὅπη τὰ θνησιμαῖα τῶν τοῦ θεοῦ δούλων ἡ καταιγὶς ἀπεώσατο, διφᾶν καὶ δρᾶν τοῖς τυράννοις κατάδηλα. Οἳ ζῶντες ἄρδην καὶ ζωοποιηθέντες διὰ τοῦ πνεύματος ἐν Παλμαρίαις νήσοις τοῖς τὴν ὑπερορίαν προευμοιρίσασι συνδιατρίβειν νύκτωρ τε καὶ μεθ’ ἡμέραν τὴν εὐαγῆ τε καὶ ἀκηλίδωτον λατρείαν προσάγειν θεῷ τῷ ζῶντι καταγγελθέντες αὖθις ἄγονται καὶ πρὸ βήματος ἀδίκου ἐστάναι καταδικάζονται. Οἷς πρὸς ὀφθαλμῶν χλιδῆς εἰδέα πᾶσα προὐτίθετο ἀμφήκη τε ξίφη γεγυμνωμένα καὶ αἵματος ἐφιέμενα, τὸ πῦρ ἕτοιμον καὶ ἅπαν εἶδος κολάσεων, δέος ἅμα καὶ θέλγητρον· δεινὸν γὰρ ἡ κακία, δεινὸν καὶ πανταχόθεν ποριζομένη τὸν θάνατον. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἀμφοῖν ζωαῖν τε καὶ θανάτοιν ἅμιλλαν· τὰ πρόσκαιρα γὰρ ἐρεσχηλεῖται πρὸς τὰ ἀίδια. Ἄμφω γὰρ οὐκ ἄν τις εὐμαρῶς κατακτήσαιτο· ἀφαιρετικὰ γάρ πως τῶν αἰωνίων τὰ πρόσκαιρα, καὶ τοὐναντίου πρόξενον ἕκαστον, πλὴν ὅτι αὐθαίρετα μέν ἐστι τὰ αἰώνια, οὐκ ἐφ’ ἡμῖν δὲ τῶν προσκαίρων ἡ ἔκβασις, εἰ καί πως ἡ προσκλινὴς τοῦ θελήματος αἵρεσις.