Καιρίως ὡς ἀληθῶς ἔφησε τὸ καλέονται. Ἀθάνατοι μὲν γὰρ καλοῦνται, οὐκ εἰσὶ δὲ τοῦθ’, ὅπερ καλέονται· τὸν γὰρ τῆς κακίας τεθνήκασι θάνατον. Ἡμεῖς δέ, οἷς θεός ἐστι ἀληθὴς τὸ λατρευόμενον, θεὸς οὐκ ἐκ μὴ ὄντων εἰς τὸ εἶναι παραγόμενος, ἀλλ’ ἀεὶ ὢν ἐκ τοῦ ἀεὶ ὄντος ὑπὲρ αἰτίαν καὶ λόγον καὶ ἔννοιαν καὶ χρόνου καὶ φύσεως, μητέρα θεοῦ τιμῶμεν καὶ σέβομεν οὐ τῆς αὐτοῦ θεότητος ἐξ αὐτῆς τὴν ἄχρονον ὑπογράφοντες γέννησιν· ἡ γὰρ τοῦ θεοῦ λόγου γέννησις ἄχρονός τε καὶ τῷ πατρὶ συναΐδιος, δευτέραν δὲ καθομολογοῦμεν γέννησιν καθ’ ἑκούσιον σάρκωσιν τὴν ταύτης αἰτίαν καὶ ἰδόντες καὶ φάσκοντες. Σαρκοῦται γὰρ ὁ ὢν ἀνάρχως ἀσώματος δι’ ἡμᾶς καὶ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν, ἵνα τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον ἀνασώσηται, καὶ σαρκούμενος ἐκ ταύτης τῆς ἱερᾶς παρθένου ἀσυνδυάστως τίκτεται, αὐτὸς μένων ὅλος θεὸς καὶ ὅλος γινόμενος ἄνθρωπος, αὐτὸς ὅλος θεὸς μετὰ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ὅλος ἄνθρωπος μετὰ τῆς αὐτοῦ ὑπερθέου θεότητος. Οὕτω θεοῦ μητέρα τὴν παρθένον ταύτην γινώσκοντες τὴν ταύτης πανηγυρίζομεν κοίμησιν, οὐ θεὰν ταύτην φημίζοντες—ἄπαγε τῆς Ἑλληνικῆς τερθρείας τὰ τοιαῦτα μυθεύματα, ἐπεὶ καὶ θάνατον αὐτῆς καταγγέλομεν—, ἀλλὰ σαρκωθέντος θεοῦ μητέρα γινώσκοντες.