Τί οὖν Ἠλίας; Φοβεῖται τὸ γύναιον; Οὕτω γὰρ ὁ περὶ αὐτοῦ λόγος, ὡς ἂν καὶ τὴν ἀνθρωπείαν δείξῃ φύσιν τῷ πάθει τῆς δειλίας κατισχυμένην καὶ αὐτός, μή, παρ’ ὅ ἐστι, νομισθῇ, δι’ ἃς εἴργαστο θεοσημείας. Ἔνθεν καὶ ἀφικνεῖται εἰς Βηρσαβεὲ γῆν οὖσαν Ἰούδα καὶ πορεύεται ἡμέρας ὁδὸν κατὰ τὴν ἐκεῖ ἔρημον καὶ κοπώδης ἐκ τῆς ὁδοιπορίας γενόμενος καθέζεται ἐπ’ ἐδάφους ποτνιώμενος ὥσπερ πρὸς τὸν θεὸν καὶ λέγων· «Λαβὲ δὴ τὴν ψυχήν μου, κύριε, ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι οὐ κρείσσων ἐγὼ παρὰ τοὺς πατέρας μου.» Καὶ ὕπνῳ ληφθεὶς καθεύδει ἄσιτος παρά τι φυτόν. Καὶ ἰδού τις ἥψατο αὐτοῦ. Ἄγγελος δὲ ἦν κυρίου ἀποσταλεὶς καί φησιν τούτῳ· Ἀναστὰς φάγε, ὃν κατὰ κεφαλῆς ἐγκρυφίαν ὁρᾷς, παρ’ ᾧ καὶ καμψάκης ὕδατος, οὗ πίεσαι. Καὶ ὃς ἀνέστη καὶ μετέλαβε τῶν παρακειμένων καὶ ἐπιστραφεὶς ὕπνωσε αὖθις. Καὶ πάλιν ἐκ δευτέρου ὁ ἄγγελος· Ἀνάστηθι, φησίν, καὶ μετάσχου πάλιν τροφῆς· πολλὴ γάρ σοι ἡ ἀπὸ τοῦδε ὁδός, ἣν καὶ διιέναι μέλλεις. Καὶ φαγὼν ἤδη καὶ ἐνισχύσας ἄσιτος τοῦ λοιποῦ ἐφ’ ὅλας τεσσαράκοντα διετέλεσεν ἡμέρας, ἕως καὶ πρὸς τὸ Χωρὴβ ἀφίκετο ὄρος, ἐκεῖ καταλύσων καὶ θεῷ ἐντευξόμενος.