Ἀλλ’ ὁ ἀσύνετος βασιλεὺς καὶ ἔτι τῆς ὁρμῆς ἦν καὶ ἔτι ἀκάθεκτος ἦν τοῦ βουλήματος· ὅθεν καὶ τρίτον στεῖλαι οὐκ ἀπέσχετο πεντηκόνταρχον. Ὃς καὶ μετὰ δέους προσιὼν τῷ προφήτῃ καὶ τῶν ἐκείνου λαβόμενος ποδῶν συγγνώμην τε ᾔτει τῆς ἀβουλήτου ἀφίξεως καὶ δὴ καὶ τὴν τοῦ βασιλέως ἐδήλου αὐτῷ πρόσκλησιν δυσωπῶν πρὸ τῶν ἄλλων, μὴ τὴν ὁμοίαν δίκην τῖσαι τοῖς προλαβοῦσιν μηδὲ ὕλην γενέσθαι καὶ αὐτὸν πυρὸς θεηλάτου καὶ φλέγοντος. Καὶ ὁ προφήτης δι’ ἀγγέλου προτραπείς, κατιέναι πρὸς βασιλέα, ἧκε πρὸς τοῦτον τηρήσας ἀβλαβῇ καὶ τὸν πεντηκόνταρχον, ᾧ καί, ὡς εἶχε, φησίν· Ἐπεὶ σὺ τὸν μὲν θεὸν ἐγκατέλιπες, παρὰ δὲ τοῦ Βάαλ βοήθειαν ᾔτησας, εἰδώλου ἀψύχου, ἐκζητήσας παρὰ τούτου καὶ μυῖαν, θεὸν Ἀκκαρῶν, ἣ καὶ αὐτὴ ζῷόν ἐστιν ὀχληρὸν ἀπὸ κόπρου τὴν γένεσιν ἔχουσα, γνῶθι, ὡς οὐ καταβήσῃ τῆς κλίνης, ᾗ ἀρρωστῶν ἀνεκλίθης, ὅ σοι καὶ πρῴην ἐδήλωσα, ἀλλὰ θανάτῳ ἐν ἐκείνῃ ἀποθανῇ, ἵν’ ᾖ σοι καὶ ἡ τιμωρία ἀναπόδραστος. Καὶ αὐτὸς μὲν τοιούτῳ τέλει τοῦ βίου ἐχρήσατο. Βασιλεύει δὲ τῶν κατὰ Σαμάρειαν φυλῶν ὁ τούτου ἀδελφὸς Ἱεροβοάμ, ἐφ’ ὃν καὶ ἡ ἀρχὴ μεταβέβηκεν.