ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ. Εἰ τὸ ἡλιακὸν φῶς, σῶμα πεφυκὸς ὁρατόν, διὰ παντὸς σώματος διαφανοῦς διῆκον, οἷον ὑέλου, κρυστάλλου, λίθου τιμίου καὶ τῶν τοιούτων, ἀρραγῆ ταῦτα φυλάττει καὶ ἄτμητα καὶ τοιαῦτα οἷα καὶ πρὸ τῆς αὐτοῦ διαβάσεως πεφύκασι, τί θαυμαστόν, εἰ ὁ παντοδύναμος Λόγος τὸ δι’ οὗ ἐφάπαξ διῆλθε σῶμα ἐτήρησεν ἄφθορον; μᾶλλον δὲ θαυμαστὸν μὲν καὶ πάνυ καὶ ὑπερθαύμαστον, οὐ μὴν ἀδύνατον τῷ θεῷ οὐδὲ ἄπιστον. [23] ἄλλως τε, οὔτε κατὰ τὸν τῆς φύσεως λόγον οὔτε κατὰ τὸν ὑπὲρ φύσιν ἐχρῆν μὴ τὴν παρθενίαν τῆς τεκούσης αὐτὸν ἀσινῆ τηρηθῆναι. κατὰ μὲν τὸν τῆς φύσεως ὧδε, ἔστι δ’ ὁ λόγος τῶν διδασκάλων· ἐπειδὴ γάρ, φασί, πᾶσα ἡδονὴ συνημμένον ἔχει τὸν πόνον, ἀνάγκη πᾶσα ἐπὶ τῶν συνημμένως θεωρουμένων τοῦ ἑνὸς μὴ ὄντος, μηδὲ τὸ ἕτερον εἶναι· ὅπου τοίνυν ἡδονὴ τοῦ τόκου οὐ καθηγήσατο, οὐδ’ ὁ ἀκόλουθος λοιπὸν ταύτῃ πόνος ἐπηκολούθησε. κατὰ δέ γε τὸν ὑπὲρ φύσιν, ὅτι θεοῦ παρουσία καὶ πραγματεία οὐδενὶ τῶν ὄντων ὀδύνην ἢ φθοράν, χαρὰν δὲ μᾶλλον καὶ ἀφθαρσίαν χαρίζεται. [24] ἔπειτα σύ, ὁ δεχόμενος ὅτι ὁ Ἀδὰμ ἄνευ γυναικὸς καὶ δίχα πόνων, παντουργικῇ νεύσει, γυναῖκα ἤνεγκε, διατί μὴ παραδέχῃ ὅτι καὶ ἡ Παρθένος ἄνευ ἀνδρὸς καὶ χωρὶς ὠδίνων ἄνδρα ἔτεκε;