ΑΗΘΗΣ. Ὁπόταν ἡ μετάνοια πόρρω που τῆς ἁμαρτίας ἀφιστᾷ τὸν μετανοοῦντα, τηνικαῦτα καὶ μετάνοια εἰκότως ἂν ὀνομάζοιτο· ἡνίκα δὲ πρὸς αὐτὸ ἐπανάγῃ τὸ πρᾶγμα ἢ τὸν τρόπον ἢ τὸν τόπον, ἐν ᾧ ὑποστρέψας ὁ δῆθεν μετανοῶν τοῖς προτέροις ἢ καὶ χείροσι περιπεσεῖται κακοῖς, οὐκέτ’ ἂν μετάνοια λέγοιτο. ἐπεὶ οὖν ὁ Ἀδὰμ μετὰ τὴν παράβασιν, τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς ἐφιέμενος, τὸν παράδεισον ἐπεζήτει, ἐξ οὗπερ εἴ γε συνεχωρήθη μεταλαβεῖν, ἀθάνατος ἔμελλε μένειν ἁμαρτωλός, διὰ τοῦτο παρεωρᾶτο μετανοῶν. ἔτι πᾶς ἁμαρτάνων, πρός τι προσπαθῶς ἔχων, τὴν ἁμαρτίαν ἐργάζεται καὶ πᾶς δικαίως τινὸς ζημιούμενος, τοῦ πρὸς ὃ προσπαθῶς ἔχει τὴν ζημίαν ὑφίσταται, ἥτις οὐ ζημία, ὥσπερ δοκεῖ, ἀλλὰ παιδεία καὶ νουθεσία ἐστίν. εἰ οὖν μετὰ τὴν στέρησιν τοῦ πρὸς ὃ τὴν προσπάθειαν κέκτηταί τις προσκλαίει δῆθεν μετανοῶν ἐπὶ σκοπῷ τοῦ συγχωρηθῆναι πάλιν ἐπαπολαύειν τοῦ ποθουμένου, οὐ μετάνοια τοῦτο ἀλλὰ προσπάθεια ἄντικρυς· εἰδεμή, παραχωρήσωμεν καὶ τῷ ἅρπαγι ὧν ἥρπασε χρημάτων, καὶ τῷ μοιχῷ τῆς μεμοιχευμένης πρὸς αὐτοῦ, καὶ παντὶ τῷ μετὰ τὴν δίκαιον τιμωρίαν μετανοοῦντι ἐπαπολαύειν ὧν ἐνδίκως τιμωρούμενος ἐζημίωται.