Καὶ ἵνα μὴ παρακούσωμεν, βραχέα τινὰ καὶ ἀτεχνῆ γράψαι ὑπεκύψαμεν, ὅπως καὶ τὸ καλὸν τῆς ἀρετῆς ἀναμνήσωμεν καὶ τῆς ἀρχῆς τὸ κατόρθωμα. Ἀρχῆς δὲ κατόρθωμα οὐ τὸ ἄρχειν ἁπλῶς, καὶ μόνον σωματικῶς φροντίζειν τοῖς ἀρχομένοις, καὶ ἀγελῶν μεριμνᾶν καὶ ποιμνίων, καὶ τελεσμάτων φροντίζειν καὶ μόνον· τούτων γὰρ καὶ κοσμικοὶ βιωτικοὶ ἐπιμελοῦνται σπουδαίως· ἀλλ’ ἵνα σὺν τούτοις καὶ ψυχὰς ὁ ἀρχηγὸς ἀρχομένων φροντίζῃ, ἐλέγχων, παρακαλῶν, νουθετῶν, συμβουλεύων, πρὸς μετάνοιαν ἄγων. Καὶ εἰ μὲν ἀνύσῃ, ἤνυσεν ἔργον εὐάρεστον τῷ θεῷ· εἰ δὲ μὴ ἀνύσῃ, τὸ ἑαυτοῦ τέως ἀπετέλεκε καὶ ἀνέγκλητος περὶ τούτου τῷ θεῷ καταφαίνεται, ὡς τὸ τάλαντον ἐργασάμενος καὶ τὸ σπέρμα καταβαλών. Εἰ δὲ ὀκνηρὸς ὁ τραπεζίτης ἀναφανῇ, καὶ πετρώδης ἡ γῆ εὑρεθῇ, οἶδεν ὁ τοῦ ταλάντου κύριος καὶ ὁ τοῦ σπόρου γεωργὸς πῶς ἐν καιρῷ συλλέξει τὰ ἑαυτοῦ.