Ἔκτοτε δὲ λάμβανέ σου ἐπὶ χεῖρας τὴν βακτηρίαν καὶ πυκτίδιον μικρὸν ἐν τῷ κόλπῳ, καὶ ἐξέρχου τὸ πρωῒ τῇ Δευτέρᾳ πρὸς ἡσυχώτερον τόπον, διατελῶν τὴν ἡμέραν ἐκεῖσε, ψάλλων μικρὸν νουνεχῶς, ἀναγινώσκων μικρὸν προσηνῶς, εὐχόμενος, μελετῶν, στενάζων περὶ μνήμης θανάτου, καὶ ἁπλῶς εἴ τι θεὸς ἐνισχύσει τὸ σῶμα τόδε τὸ γαιῶδες καὶ ἀσθενὲς καὶ τὴν σκληρὰν καρδίαν καὶ τὸν ἄστατον νοῦν. Ἑσπέρας δὲ καὶ πρὸς δύσιν ἡλίου μικρόν, εἴσελθε εἰς τὸ κελλίον σου καὶ διατράφηθι τὰ εἰκότα εὐχαριστῶν τῷ θεῷ· διαναπαύθητι δὲ τῇ νυκτὶ ταύτῃ καὶ τῇ Τρίτῃ καὶ τῇ Τρίτῃ ὀψέ, τῇ δὲ Τετράδῃ πρωῒ ἔξελθε ποιῶν τὰ τῆς Δευτέρας ἐφάμιλλα, καὶ τῇ Παρασκευῇ ὁμοίως καὶ μεγάλην ἐντεῦθεν εὑρήσεις ὠφέλειαν, εἰ τρεῖς ἡμέρας ἑκάστης ἑβδομάδος ἐφησυχάζεις. Ἐὰν δὲ τύχῃ χειμὼν ἢ ἑορτὴ ἢ ἄλλο τι ἀπαραίτητον κώλυμα καὶ κωλύει σε ἡμέραν μίαν ἢ δύο ἢ καὶ τὰς τρεῖς, οὐδ’ οὕτως ἀθυμητέον· οὐ γάρ ἐσμεν ὑπὸ νόμον, ἀλλ’ ὑπὸ χάριν.