Ἀλλ’ εἴ γε φησί μὴ ὅρος ἐστί, πῶς ψάλλει τις τῶν πατέρων· Βάθει τῶν κριμάτων σου, Χριστέ, πανσόφως σὺ προώρισας ἑκάστου τέλους ζωῆς τὸν τόπον καὶ τὸν τρόπον; Ἄκουσον, εἰ θέλοις, καὶ σύνες τὴν ἐγκεκρυμμένην ἔννοιαν τῷ ῥητῷ· οὐ γὰρ ἐπιπολαίως πάντα θέμις ὁρᾶν, ἀλλὰ καὶ βαθύτερον ἐπικύπτειν καί, εἴ τι πνευματικὸν ἐν τοῖς λογίοις, ἀνερευνᾶν. Ὃ τοίνυν ἐμφαίνεται τῷ ῥητῷ τοῖς ἐπιζητοῦσι τὸ εὐσεβές, τοῦτό ἐστι· παρέβη τοῦ δεσπότου τὴν ἐντολὴν ὁ Ἀδὰμ καὶ διὰ τῆς αὐτοῦ παραβάσεως ἐπεισήχθη ἡ ἁμαρτία. Ἵνα τοίνυν μὴ ἀθάνατον ᾖ τὸ κακόν οὕτω γὰρ καὶ τῷ θεολόγῳ δοκεῖ Γρηγορίῳ, θανάτῳ θεὸς καταδικάζει τὸν πταίσαντα καὶ ἅπαν τὸ σπέρμα αὐτοῦ δ’ αὐτοῦ, εἰπὼν καὶ ὁρίσας αὐτῷ καὶ παντὶ ἀνθρώπῳ δι’ αὐτοῦ τὸ εἰς γῆν ἀποστρέφεσθαι, ὅτι Καὶ ἐκ γῆς ἐλήφθης, φησί, καὶ γῆ εἶ· ἐπειγοῦν γῆ εἶ, διὰ θανάτου πάλιν ἀπελεύσῃ πρὸς γῆν. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ θεῖος προορισμὸς τοῦ τόπου τε καὶ τοῦ τρόπου τῆς τελευτῆς ἑκάστου τῶν γηγενῶν. Ὅρα δὲ ἐνταῦθα μὴ μόνον τόπον καὶ τρόπον, ἀλλὰ δὴ καὶ αἰτίαν· καὶ τόπος μὲν ἡ γῆ, ἔνθα ὁ ἄνθρωπος καταντᾷ, τρόπος δέ, ὅτι διὰ θανάτου, αἰτία δέ, ἐπεὶ καὶ γῆ ἐστι καὶ ἐκ γῆς τὸ πρῶτον ἐλήφθη.