Ἀλλὰ πῶς δέ φησίν, εἴ γε μὴ ὅρος τῆς τῶν ἀνθρώπων ζωῆς, προστέθεινται τῷ Ἐζεκίᾳ ιε ἔτη πρὸς τὸν χρόνον αὐτοῦ; Οὕτω γὰρ ἡ γραφὴ μαρτυρεῖ. Προστέθεινται εἰπὼν αὐτὸς σαυτῷ τὴν ἀπορίαν ἐπέλυσας· εἰ γὰρ τὸ μέτρον ὥριστο τῶν ἐτῶν τῆς τούτου ζωῆς, οὐκ ἂν ἦν οὐδεμίαν ἡμέραν ἐπιζῆσαι αὐτόν, εἴ γε ἀσφαλῶς ὁ ὅρος ἐσφράγισται καὶ ὑπερθέσεων ὡσπερεὶ καὶ ἐλλείψεων ἠλλοτρίωται, καθὼς ἄνωθεν ἡ θεία γραφὴ προηγόρευσεν. Εἰ δὲ τὴν αἰτίαν ἐθέλοις μαθεῖν, δι’ ἣν ἤργησε πρὸς αὐτὸν ὁ ἐκ φύσεως θάνατος, ἴσθι μὲν φιλόθεον εἶναι τὸν βασιλέα καὶ δίκαιον, ὡς ἡ γραφὴ περὶ αὐτοῦ μαρτυρεῖ. Μετὰ δὲ ἄκουε τοῦ Δαυίδ, ὅπως ἐμπίμπλαται ὁ δίκαιος ἐκ θεοῦ μακρότητος ἡμερῶν, εἶτα τοῦ σοφωτάτου Σιρὰχ ὑπὲρ θανάτου ῥύσεως δεομένου καὶ σωζομένου ἐξ ἀπωλείας· καὶ πάλιν βλέπε πρὸς τὸν ψαλμόν, ὅπως ἡμέρα ἐξ ἡμέρας προστίθενται ἔτη τῷ βασιλεῖ διὰ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, τοῦ δὲ ἁμαρτωλοῦ ὁ θρόνος πρὸς γῆν καταράσσεται καὶ σμικρύνονται αἱ ἡμέραι τοῦ χρόνου αὐτοῦ. Εἶτα πρόσεχε τῷ· Κύριος θανατοῖ καὶ ζωογονεῖ, κατάγει εἰς ᾅδου καὶ ἀνάγει. Εἰ μὲν γὰρ ὅρῳ, καθὰ πολλάκις προεῖπον, τοῦ καθέκαστον ὥριστο ἡ ζωή, οὐκ ἂν ὁ κύριος θανατῶν ἦν αὖθις καὶ ζωογονῶν οὐδὲ νεκροὺς δυνάμενος ἀνιστᾶν, ὧν ἴσως τὰ ὅρια μακροῦ πεπλήρωνται τῶν ἐτῶν· εἰ δὲ τοῦτο, μῦθος σαφὴς ἡ διὰ τῶν προφητῶν πάλαι θαυμαστωθεῖσα θεῷ τῶν νεκρῶν ἀναζώωσις.