Καλεῖσθαι δὲ πολλοὺς θεοὺς καὶ κυρίους οὐ φθονεῖ, μόνον εἰ πλησιάζοντες αὐτῷ καὶ γειτνιάζοντες, τῷ τῆς θεότητος λόγῳ συγχρωτίζονται· εἰ δὲ ἀποῤῥᾳθυμήσωσιν, καὶ πόῤῥω που γένωνται, ταὐτὸν πάσχουσι τοῖς ἀποστραφεῖσι τὴν ἀκτῖνα τοῦ φωτὸς, κἀν τῇ σκιᾷ τοῦ σκότους ἐν ζόφῳ διάγουσιν. ÷ ÷ Πρᾶγμα οὖν ἀτύραννον ἐκεῖνο καὶ δίκαιον, τῶν ἀνομοίων ἄρχειν δι’ οὐσίας ἀκρότητα, ὃ τῶν ἑτερογενῶν δι’ ὑπερβολὴν κυριεύει φύσεως, οὐ βίᾳ τυραννίδος δεσπόζον ἐπιτάττει· ἀλλ’ ἀγάπης [ἐκ] στερρότητος ἡγεμονεύει φιλικῶς. Ἀδριανὸς δὲ, ἢ καί τις κοσμοκρατόρων ἕτερος, ἄνθρωπος ὢν, καὶ τῶν ὁμοίων ἀνθρώπων βασιλεύσας, νόμῳ δυναστείας τοῦτο καὶ τυραννίδος ἔπραξεν, οὐ θεσμῷ τῆς ἀκολουθίας τῶν ὁμοουσίων ἄρξας· ἀλλ’ ἀνάγκῃ καὶ βίᾳ τοὺς ὁμογενεῖς ἐδουλώσατο. ἠδίκει δὲ μεγάλα, τὰ μέρη τῆς οὐσίας, οὐ τὴν οὐσίαν ἐκτρύχων, καὶ τὸ εἶδος ἀδικῶν, οὐ τὸ γένος καταπονῶν· ἄνθρωπος γὰρ ἀνθρώπου, καθ’ ὃ μὲν ἄνθρωπος, δεσπόζειν οὐ δύναται· καθ’ ὃ δὲ ἄρχων ἢ τύραννος, προσλαβὼν ἐξουσίαν, δι’ αὐτῆς τὸν ὁμόφυλον καταπονεῖ δουλούμενος. ὅσα γοῦν ἐκ βίας τὴν φύσιν ἐτυράννησεν, ταῦτα οὐκ ἐκ φύσεως τὴν ἀξίαν ἐκτήσατο, ἀλλ’ ἐξ ὠμότητος ἐπικρατέστερα τῶν ὁμοίων ἐφάνη.