Ἡ μὲν οὖν ῥῆσις τοῦ χωρίου τῆς χρήσεως, ἔνθα περικοπὴ γέγονεν, καθάπερ προεκτέθειται, δήλη· περαίνεται δὲ καὶ καταλήγει ἐν ἐκείνῳ τῷ τέλει, ὅπερ καὶ νῦν ἐπαναλαβεῖν ἁρμόδιον· πρὸς [τὸ] τὸν εἱρμὸν μὴ διακοπῆναι τοῦ λόγου· ἔχει δὲ ὧδε. ÷ Ἵνα τις τῶν εὐφρονούντων, ἀκούσας ἐν οὐρανῷ λογικὴν οὐσίαν, τῷ τῆς ἀθανασίας λόγῳ πανηγυρίζουσαν, πρὸς μίμησιν αὐτῶν τὸν βίον ῥυθμίσειεν, καὶ τὴν ἐκείνων ἀξίαν τοῖς ἔργοις ζηλώσειεν. ÷ Μέχρι τούτου τοῦ πέρατος ὑγιῶς καὶ ἀμέμπτως ἔχει τὰ τῆς χρήσεως. Ἐντεῦθεν λοιπὸν τὰ πονηρῶς καὶ κακούργως τῷ σοφῷ ἐκείνῳ ὑφαιρεθέντα δὴ, ἃ κατὰ συνέχειαν ἀναγνωστέον, [ἀπὸ] τοῦ· ζηλώσειεν, ἔχοντα οὕτως. ÷ Γάμων ἀπεχόμενος, καὶ τὰ τῆς φθορᾶς δραπετεύων σύμβολα, καὶ τέλος παρελθὼν τοῦ θανάτου τὴν θύραν, εἰς μακάρων αὐλὴν [τοῦτ’ ἔστι τῶν ἀγγέλων], ἀνέλθῃ κουφιζόμενος. ÷ Οὕτω δὴ τὴν περικοπὴν ταύτην περιελόμενος ἐπήγαγεν· ÷ Οὐ μὴν εἰκόνας ἐκείνων τυπώσας τῷ σχήματι. ÷ Καὶ τὸ μὲν τέχνασμα ἐνταῦθα φανερόν. Τί δὲ τῷ εὑρετῇ τῆς μηχανῆς ταύτης ἐντεῦθεν διαπεπραγμάτευται; συσκιάσαι βούλεται νῦν τὴν ἀλήθειαν· ὡς μὴ φανερὸν γενέσθαι, ὁποίων δὴ τινῶν καὶ ὅτῳ τρόπῳ εἰκόνας ὁ Συγγραφεὺς γίνεσθαι παρῃτήσατο.