εἶτα ὥσπερ ἐπιδιαίρεσιν τούτων ποιούμενος, ἐπάγει· ÷ Οἱ καταξιωθέντες εἰς ἀνώλεθρον ζωῆς εἰσελθεῖν ἀνάκτορον, ἀγγέλων λαμβάνουσιν ἀγωγὴν, σωματικῶν παθῶν καὶ δεσμῶν ἀπαλλαγέντες· ἵνα τις τῶν εὐφρονούντων ἀκούσας ἐν οὐρανῷ λογικὴν οὐσίαν, τῷ τῆς ἀθανασίας λόγῳ πανηγυρίζουσαν [τοῦτ’ ἔστιν τῶν μακαρίων καὶ ἀσωμάτων Δυνάμεων], ὡς δυνατὸν, τὸν βίον πρὸς αὐτοὺς ῥυθμίσειεν, γάμων ἀπεχόμενος καὶ τὰ τῆς φθορᾶς δραπετεύων σύμβολα, καὶ τέλος παρελθὼν τοῦ θανάτου τὴν θύραν εἰς μακάρων αὐλὴν [τοῦτ’ ἔστι τῶν ἀγγέλων], ἀνέλθῃ κουφιζόμενος, οὐ μὴν εἰκόνας ἐκείνων τυπώσας τῷ σχήματι. ÷ Τίνων ἐκείνων; τῶν ἀγγέλων δήπουθεν, ὧν προσεχῶς ἐμνημόνευσεν· οἷς ὁμοίους τὴν φύσιν ὁ προσδιαλεγόμενος Ἕλλην τοὺς ἑαυτοῦ θεοὺς ἀπεκόμπασεν. Ὡς ἂν οὖν μὴ τῷ Ἕλληνι συμφερόμενος περὶ ταῦτα δειχθείη, τούτου γε ἕνεκεν ἔφη· Ἵνα οἱ εὐφρονοῦντες, τὴν μὲν τῶν ἀγγέλων ἀξίαν τοῖς ἔργοις ζηλώσαιεν, εἰκόνας δὲ αὐτῶν [κατὰ τὸν τοῦ Ἕλληνος σκοπὸν] μὴ τυπώσαιεν τῷ σχήματι, τὸν νοῦν ἀποπλανώμενοι, καὶ μέχρι τῆς ὕλης καὶ τοῦ κτίσματος ἱστῶντες τὸ σέβας καὶ περιγράφοντες. Καὶ τοῦτο δηλοῖ τὸ ἐπαγόμενον πρόσρημα τὸ ὡς φὴς αὐτός· τοῦτ’ ἔστιν, ὁ Ἕλλην. Βεβαιότερον δὲ τὸν λόγον ἀποφαίνει τὰ τούτοις ἑπόμενα.