οὕτως ἐνόησε τὸν λόγον οὐκ ὅτι δεῖ ὁρίσασθαι καὶ εἰπεῖν ὥσπερ ἄλλην τινὰ θέσιν τὸν ὀνόματος καὶ ῥήματος ὅρον, ὥσπερ ἃς θέσεις πρὸ τῶν μαθημάτων μανθάνομεν, ἀλλ’ ὥσπερ οἰκοδομοῦσιν ὑποθεῖναι δεῖ τὸν ὅρον, ἴσως πρὸς τὴν κρηπῖδα τῆς νηὸς ἰδών, πρὸς ἣν ἀνάγει τὰ ἑαυτοῦ καὶ ἣν τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς ποιεῖται παράδειγμα. ἐκείνη γὰρ αὐτὸν παραιτεῖται σιγῶντα πρὸς τὰς ἐρωτήσεις τῶν νέων, καὶ ἀντὶ νηὸς ἄγκυρα γίνεται. ἐπειδὰν γὰρ περὶ ὡντινωνοῦν ἀπορῶσιν, εὐθὺς ἐκεῖνος ἐπὶ τὴν ναῦν καταφεύγει καί, μνησθεὶς πολλοῦ φόρτου καὶ ὡς δυσχερὲς ἀνάγειν ἅ τις ἂν αἰτοίη τῶν ἀγωγίμων καὶ προσθεὶς τὸ τὸ καθ’ ἑαυτὸν οὕτως ἔχειν, εὐθὺς ἔλυσε τὴν ἀπορίαν καὶ ἀγαπᾶν κελεύει· πάνυ γὰρ ἀποδοῦναι τὸν λόγον καὶ ἀγαπῶσί γε. οὕτω γὰρ αὐτοὺς ἐπαίδευσε μὴ γρύζειν ἐπειδὰν παραληρῇ. ἐγὼ δὲ ὑπὲρ τούτων εὐδαιμονίζω μὲν τὸν Γρηγορᾶν οὕτω πείθοντα ῥᾳδίως καὶ θαυμάζω τῆς νεὼς τὴν δύναμιν, ὅτι μὴ μόνον πολλῶν αὐτὸν ἀπαλλάττει πραγμάτων ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐπαίνοις προστίθησιν· ἅμα γὰρ κατάγει τὴν ναῦν καὶ πολλῶν παρὰ τῶν νέων ἀπολαύει τῶν ἐγκωμίων· οὐχ ὁρῶ δὲ πῶς ἐκεῖνοι πείθονται τὴν τοῦ Γρηγορᾶ ψυχὴν τῇ νηῒ προσήκειν τοῦτο τὸ μέρος, εἰ μὴ τὴν γαστέρα ψυχὴν ἐνόμισαν ὀνομάζειν καὶ μεγάθυμον ἐντεῦθεν αὐτόν. οὕτω γὰρ καὶ ὁπωσοῦν προσήκει[ν] τὸ παράδειγμα· καὶ καινὸν οὐδέν, ὅπου γε καί εἰσιν ὧν ὁ θεὸς ἡ κοιλία.