Πῶς γὰρ οὐ, τὸ τοῦ αὐτοῦ ὂν ἐκεῖ τε κᾀνταῦθα· λέγω δὴ τοῦ Υἱοῦ, πρὸς ὃν εἴρηται· ποιήσωμεν ἄνθρωπον· καὶ περὶ οὗ πάλιν· καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, εἶτα καὶ ἐνεφύσησεν. Γεν. Λύσις. Ἀλλ’, ὦ βέλτιστε, ἐρωτήσω δέ σε κᾀγώ· σὺ δέ μοι ἀπόκριναι. Πότερον τὸ Πνεῦμα, τοῦτο δὴ λέγω τὸ ὄνομα, καθ’ ἑνὸς ἀεὶ λαμβάνεται παρὰ τῇ Γραφῇ τοῦ σημαινομένου πράγματος, οἷον τοῦ ἑνὸς τῆς τριάδος Πνεύματος, ἢ καὶ καθ’ ἑτέρων πλειόνων; εἰ μὲν γὰρ ἓν τοῦτο καὶ μόνον σημαίνειν φής, πῶς καὶ ὅλη θεότης λέγεται Πνεῦμα; καὶ αὖ ὁ Πατήρ, καὶ πάλιν ὁ Υἱὸς καθὰ εἴρηται· τῷ δὲ εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα βλασφημοῦντι· καὶ Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ Πνεῦμα πρὸ προσώπου ἡμῶν Χριστὸς Κύριος. Πῶς δὲ καὶ τὰ ἑπτὰ ἠρίθμηται παρὰ Ἡσαΐᾳ πνεύματα; καὶ πάλιν ἄλλο πνεῦμα υἱοθεσίας, φησὶν ὁ Ἀπόστολος. Ποῦ δὲ θέσεις τὰς ἀγγελικὰς μυριάδας καὶ χιλιάδας, περὶ ὧν φησιν ὁ Δαυΐδ; ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ Πνεύματα. Τὰ δὲ Πνεύματα τῶν δικαίων, κατὰ τό, Πνεύματα καὶ ψυχαὶ δικαίων. Καὶ τό, Κύριε εἰς χεῖράς σου παρατίθημι τὸ πνεῦμά μου παρὰ τῶν ἁγίων εἰωθὸς λέγεσθαι. Τὸ δὲ διαστελλόμενον τῷ ἀποκτείνοντι γράμματι καὶ ζωοποιοῦν Πνεῦμα· τὰ δέ, κατὰ τὸν θεολογικώτατον Εὐαγγελιστὴν, ὁμολογοῦντα Χριστὸν Ἰησοῦν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα καὶ ἐν σαρκί, ὄντα πνεύματα.