ὅθεν ἐν ἀπορίᾳ μεγίστῃ γενόμενος τῶν ἀγγέλων τὸν ὕμνον δανείζομαι, καὶ τοῦτον τῷ τεχθέντι θεῷ τοκετὸν ἀνθρώπινον καὶ ἐκ τάφου καὶ νεκρῶν ἀνατείλαντι σήμερον μεγαλοφώνως βοῶ καὶ διαπρύσιον φθέγγομαι ‘Δόξα ἐν ὑψίστοις θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία’, ὅτι περ ἐξ ὕψους πρὸς τοὺς ταπεινοὺς ἡμᾶς παραγέγονεν ὑψηλοὺς ἡμᾶς ποιησόμενος καὶ οὐρανίους μᾶλλον ἢ γηίνους δεικνύναι βουλόμενος, ὅτι τε πολεμουμένους ἡμᾶς τὸν ἀόρατον πόλεμον εἰρηναίως διέθηκε καὶ πατρὶ τῷ οἰκείῳ κατήλλαξεν καὶ ‘εἰρήνη ἡμῶν’ ἀποδέδεικται ἐν αὑτῷ τὴν ἡμῶν πρὸς θεὸν τὸν γεννήσαντα θεοπρεπῆ καταλλαγὴν ποιησάμενος, ὅτι τε θείων ἡμᾶς ἀπωτάτω τυγχάνοντας ὄψεων εὐδοκεῖσθαι θεῷ παρεσκεύασεν καὶ φιλανθρώπῳ παρέσχε κατοπτεύεσθαι βλέμματι, ‘τοῦ φραγμοῦ’ καθελὼν ‘τὸ μεσότοιχον’ καὶ ‘ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ’ δεδωκὼς ἡμῖν θεοῦ καθορᾶν τὴν λαμπρότητα, ὅτι τε νεκρωθέντας ἡμᾶς τοῖς ἡμῶν αὐτῶν παραπτώμασιν καὶ ἑαυτοῖς ἐπισπασαμένους τὸν θάνατον (‘θάνατον γὰρ ὁ θεὸς οὐκ ἐποίησεν οὐδ’ ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων ὁ πανάγαθος τέρπεται’) πάλιν ἐζῴωσε καὶ τάφου καὶ φθορᾶς ἐξανέστησεν καὶ λέγειν ἡμᾶς ἐγκελεύεται ‘Ποῦ σου, Θάνατε, τὸ νῖκος; ποῦ σου, Ἅιδη, τὸ κέντρον;’ ἀμφότερα γὰρ ἤμβλυνε Χριστὸς καὶ ἠμαύρωσε πρὸς τοὺς ταπεινοὺς ἡμᾶς ἀφικόμενος καὶ τοκετὸν ὑπελθὼν τὸν ἡμέτερον καὶ θάνατον τεθνεὼς τὸν ἀνθρώπινον.