ἀλλὰ καὶ τοὺς μάγους ζηλῶ τοὺς θεόφρονας, καὶ τούτων τὰ θεοφιλῆ δρομήματα τέθηπα, οἷς οἱ πιστότατοι χρώμενοι ἐπὶ τὴν θεογόνον Βηθλεὲμ παρεγένοντο Ἡρώδου τὸν θυμὸν οὐ τρομάσαντες οὐδὲ τὴν παιδοκτόνον ὀρρωδήσαντες μάχαιραν, ἀστέρα δᾳδοῦχον κτησάμενοι καὶ ποδηγὸν ὑψηλὸν καὶ οὐράνιον πρὸς τὴν ὑψηλὴν πορείαν εὑράμενοι· καὶ τούτοις γενέσθαι σύνδρομος βούλομαι καὶ δῶρα τῷ τεχθέντι προσφέρειν ὀρέγομαι, καὶ εἰ μὴ χρυσὸν καὶ σμύρναν καὶ λίβανον τοὺς αὐτοῦ νυνὶ δωροφόρους προσάγειν βεβούληται, ὡς αὐτὸς τῶν ὅλων ποιητὴς γνωριζόμενος καὶ μᾶλλον χορηγῶν τοῖς ἐνδεέσιν ἡμῖν τὰ ἐνδέοντα καὶ ἀντὶ μὲν χρυσοῦ πίστεως ποθῶν τὴν φαιδρότητα, ἀντὶ δὲ σμύρνης τὴν ἀφθορίαν ἐθέλων ψυχῆς τε καὶ σώματος, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τοῦ δόγματος καὶ κηρύγματος καὶ τοῦ περὶ τὴν πίστιν ὀρθοδόξου φρονήματος, λίβανον δὲ τὴν εὐωδίαν καὶ εὐοσμίαν τῶν πράξεων λαμβάνειν ἐξ ἡμῶν ἱμειρόμενος, οὐχ ἵνα τι πλουτήσῃ ταῦτα δεχόμενος ἀλλ’ ἵνα πλουσιωτέρους ἡμᾶς δι’ αὐτῶν ἀπεργάσηται. τί γάρ ἐστι τῶν ὑψηλῶν καὶ οὐρανίων κτημάτων καὶ λαμπρῶν κατορθώσεων, οὗ μὴ θεὸς θησαυρός ἐστιν καὶ πηγὴ καὶ ἀμέτρητον πέλαγος, καὶ οὐ ταῦτά γε μόνον ἀλλὰ καὶ δοτὴρ τοῖς πάντων ἐνδεέσιν ἡμῖν πλουσιόδωρος;