ἥ τε γὰρ ῥομφαία αὐτῶν ἡ φιλαίματος εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν εἰσελεύσεται, καὶ τὸ τόξον αὐτῶν συντριβήσεται, καὶ τὰ βέλη αὐτῶν αὐτοῖς ἐμπαγήσεται, καὶ καθαρὰν ἡμῖν τὴν ὁδὸν δειμάτων παρέξουσιν οὐδὲν ἄναντες ἢ ἀκανθῶδες ἢ δύσβατον ἔχουσαν, ἵνα καὶ ἡμεῖς ἀφοβώτατα καὶ ἀδειμαντότατα τρέχοντες τὸν τόπον τοῦ τόκου τῆς ζωῆς καταλάβωμεν, καὶ τὸ θεοδόχον ἄντρον φιλήσομεν καὶ φάτνην ἱερὰν προσκυνήσομεν καὶ τὴν πόλιν ταύτην τὴν θεοποιὸν ἀσπασόμεθα σὺν ποιμέσι χορεύοντες, σὺν μάγοις κραυγάζοντες, σὺν ἀγγέλοις δοξάζοντες ‘Δόξα ἐν ὑψίστοις θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία’, ὅτι περ ‘ἀνατολὴ ἐξ ὕψους ἡμᾶς ἐπεσκέψατο καὶ τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένοις ἐπεφάνη καὶ εἰς ὁδὸν εἰρήνης ἡμῶν τοὺς πόδας κατηύθυνε’ καὶ ‘θεὸς κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν’ καὶ ‘κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν οἴκῳ Δαβὶδ’ ὁ θεὸς καὶ πατὴρ ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος ‘ἤγειρεν’ καὶ τὸν μονογενῆ υἱὸν δι’ ἀνθρωπίνης ἡμῖν γεννήσεως δέδωκε καὶ τὸν ἐπ’ ὤμων τὴν ἀρχὴν ἀίδιον ἔχοντα τὸν ὡς λόγον καὶ υἱὸν τῆς τοῦ πατρὸς ‘μεγάλης βουλῆς καλούμενον ἄγγελον’, τὸν ‘θαυμαστὸν’ θεοῦ τοῦ φύσαντος ‘σύμβουλον’, τὸν ἰσχυρὸν θεὸν καὶ ἀήττητον, τὸν τὴν ἐξουσίαν τῶν ὅλων ἐπέχοντα, τὸν εἰρήνης παντοίας κατάρχοντα καὶ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος πατέρα καὶ ποιητὴν γνωριζόμενον, ὃν ἡ παναγία παρθένος καὶ πάναγνος ἐν γαστρὶ συλλαβοῦσα γεγέννηκεν, ἀνθρωπίνης σπορᾶς οὐκ ἰδοῦσα καὶ μίξεως, καὶ θεομήτωρ ἀληθῶς καὶ κυρίως κεκήρυκται, ὡς λόγον καὶ θεὸν σεσαρκωμένον καὶ Χριστόν, ὡς οὐ μόνον σαρκὶ χρισθέντα καὶ σώματι ἀλλὰ καὶ χρίοντα τοὺς πιστεύοντας πνεύματι καὶ σῴζοντα φερωνύμως τὰ σύμπαντα.