οὕτως τὸν Ζακχαῖον, οὕτως τὴν πόρνην, οὕτως τὸν Ματθαῖον ἀπὸ τοῦ τελωνείου, οὕτως τὸν Πέτρον τρὶς ἀρνησάμενον, οὕτως τὸν παραλυτικὸν ὃν ἰασάμενος καὶ μετὰ ταῦτα εὑρὼν εἶπεν· «Ἴδε ὑγιὴς γέγονας, μηκέτι ἁμάρτανε ἵνα μὴ χεῖρόν τί σοι γένηται», τοῦτο δὲ εἰπὼν ἔδειξεν ὅτι δι’ ἁμαρτίας εἰς τὴν νόσον ἐκείνην ἐνέπεσεν, καὶ ταύτης ἀπαλλαγεὶς ἔλαβε καὶ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ· οὐ χρόνων δεηθέντος τούτων τινὸς πολλῶν, οὐ νηστείας, οὐ χαμευνίας, ἀλλ’ ἢ μόνον ἐπιστροφῆς καὶ πίστεως ἀδιστάκτου καὶ ἐκκοπῆς τοῦ κακοῦ καὶ μετανοίας ἀληθινῆς καὶ δακρύων πολλῶν, ὡς ἡ πόρνη καὶ ὁ Πέτρος «κλαύσας πικρῶς». ἐντεῦθεν ἡ ἀρχὴ τοῦ μεγάλου τούτου δώρου καὶ Θεῷ μόνῳ πρέποντος, ὃ καὶ μόνος ἐκέκτητο. εἶτα τοῖς μαθηταῖς ἀντ’ ἐκείνου καταλιμπάνει τὸ τοιοῦτον χάρισμα, μέλλων καὶ πρὸς τὸν οὐρανὸν ἀνελθεῖν· πῶς τὴν ἀξίαν ταύτην καὶ ἐξουσίαν αὐτοῖς ἐπιδέδωκε, καταμάθωμεν, καὶ τίνας καὶ πόσους· τοὺς ἕνδεκα προκρίτους, «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν», καὶ συνηγμένων ἔνδον ὁμοῦ, εἰσελθὼν γὰρ καὶ «στὰς ἐν μέσῳ αὐτῶν ἐνεφύσησε» καὶ φησί· «Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον, ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται», καὶ οὐδὲν περὶ ἐπιτιμίων αὐτοῖς τέως ἐντέλλεται, ὡς παρὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος διδάσκεσθαι μέλλοντας.