Καίτοι τίς οὐκ οἶδε τὴν τῶν Σκυθῶν ἀτοπίαν, οἷς ὁρμὴ μὲν ὅση καὶ ἀστραπῆς, ἀφορμὴ δὲ βαρεῖά τε ὁμοῦ καὶ ταχεῖα, τὸ μὲν τῷ πλήθει τῆς λείας, τὸ δὲ τῇ περὶ τὸ φεύγειν ὀξύτητι; Ἀεί τε γὰρ ἐπιόντες τὴν φήμην προφθάνουσι, καὶ ἀπιόντες οὐδ’ ἀκούειν διδόασι περὶ αὐτῶν τοῖς διώκουσι· τὸ δὲ μεῖζον, ἀλλοτρίαν μὲν κατατρέχουσι, σφετέραν δ’ οὐκ ἔχουσιν. Ἀλλὰ κἄν τις εἴη Δαρείου τοῦ Ὑστάσπεος τολμηρότερος ὡς καὶ ζεῦξαι τὸν Ἴστρον καὶ Σκύθας ἀναζητεῖν, τοῦτ’ ἐκεῖνο διώξει φρενοβλαβῶς τὰ ἀκίχητα. Αὐτοὶ μὲν τὰς πέτρας περιβαλοῦνται καὶ ταῖς λόχμαις ἐνδύσονται· ὁ δὲ οὐδὲν πλέον ἢ ὄρη τε καὶ νάπη περιελεύσεται, μόνα τῆς τῶν διωκομένων φύσεως ἀγριώτερα, καὶ τῆς πολλῆς δὲ ἐκείνης τῶν Σκυθῶν ἐρημίας μόνον θεατὴς καταστήσεται, ἣν οὐδὲ ἡ παροιμία ἠγνόησε. Κἂν προσβιάσηται τὴν φύσιν τοῦ πράγματος, αὐτὸς μὲν ἀπολεῖται, οὐ μᾶλλον ἐλεούμενος τῆς ἀτυχίας ἢ τοῦ θράσους μισούμενος, οἱ δὲ Σκύθαι δείξουσι πετρῶν ὄντες καὶ δρυῶν ἔκγονοι καὶ δράσουσι μόνον, ἀλλ’ οὐχὶ πείσονται, ὥστ’ ἔμοιγε, εἰ μὴ πάντα τοῖς μύθοις ἐπιτρεπτέον, καὶ ὁ Γύγης ἐκεῖνος Σκύθης ἦν, ἐξ ἀφανοῦς βάλλων, αὐτὸς μὴ βαλλόμενος.