Καὶ ὡς οὐκ ἀπομαντεύομαί σοι ταῦτα, ἀλλ’ ἐξηγητὴς ἀληθείας εἰμί, μάρτυς ἕτερος νόμος ἐν Ῥώμῃ κείμενος, ὃς τοὺς ὥραν ἔχοντας γάμου, ἐπὰν μὴ γαμοῖεν, μεγάλων προνομίων καὶ κερδαλέων ἀπέκλειεν, ἵνα, φησίν, ἡ πόλις ᾖ πολυάνθρωπος. Ἀλλὰ τοῦτο μέν· ἀπαίδας δὲ καὶ τούτους ἐξ ἡμισείας κολάζειν φιλάνθρωπος ἢ τὸ κολάζειν ὅλως ἀπάνθρωπος; Ἀλλὰ τοῦτο μὲν ὁ πάντων καλῶν ἀρχηγὸς Κωνσταντῖνος καὶ διὰ τοῦτο μέγας τῆς πολιτείας ὑπερόριον ἔθετο, κατάγων ἐκ τῆς ὑπερορίας τὴν παρθένον καὶ ἐνοικίζων ταῖς πόλεσιν, ἣ κρατοῦντος τοῦ νόμου τῆς πολιτείας ἀπῆν ὡς ἄτιμος. Σὺ δὲ τοῦ λοιποῦ μή μοι τῶν φιλοσάρκων τούτων μεμνῆσθαι νόμων τῶν ἀπὸ γῆς φωνούντων καὶ τὰς ἀρχὰς δεχομένων κάτωθεν, ἀλλ’ εἰδέναι καὶ τούτους ἑτέρῳ δραστικωτέρῳ νόμῳ τῇ ἀχρηστίᾳ κατακριθέντας ὑπό τε αὐτοῦ τοῦ Κωνσταντίνου, ἵνα μὴ τοὺς πρὸ αὐτοῦ λέγων καὶ τὸ εἰκὸς συνήγορον ἐπαγόμενος ἀντιλογίας διδῷς πρόφασιν, καὶ μάλιστα τοῦ παιδὸς αὐτοῦ Κωνσταντίου καὶ τῶν μετ’ ἐκείνους βασιλέων ἄχρι καὶ ἐφ’ ἡμᾶς, ἐκτὸς εἰ μὴ τὸν Ἀποστάτην μοι λέγεις, οὗ τὸ πρὸς τοὺς εὐνούχους μῖσος μέγα τούτοις πρὸς τὴν παρὰ πάντων στοργὴν ἐνέχυρον· τοῦ γὰρ αὐτοῦ καὶ Χριστὸν ἀτιμάζειν ἦν καὶ εὐνούχους, ὡς πολύ τι μέρος τῷ χριστιανισμῷ συνεισφέροντας.