Ἀσπαζόμεθα τοίνυν τὸν τοῦ ἱερέως ὦμον κατὰ τὰς ἐν νηστείαις ἱερουργίας, ὁπηνίκα δι’ αὐτοῦ τῶν μυστηρίων μεταλαμβάνομεν, τάχα μὲν διὰ περιττοτέραν εὐλάβειαν ἣν ἐν ταῖς τοιαύταις ἡμέραις ἐπιδεικνύμεθα, μάλιστα πάντοθεν ἡμᾶς αὐτοὺς συνέχοντες καὶ συστέλλοντες καὶ μηδὲν παρρησίας ἢ ἱλαρότητος ἐπιφαίνοντες, ἃ δὴ ποιοῦσι τῷ στόματι προσφέρειν τὸν ἀσπασμόν. Οὕτω καὶ ὅταν εὐλαβῶς ἢ βασιλεῖς ἤ τινας τῶν ἄλλως ὑπερεχόντων βουληθῶμεν ἀσπάσασθαι, οὐ κατὰ τοῦ στόματος ἀσπαζόμεθα, ἀλλ’ ἄλλο κατ’ ἄλλο μέρος τοῦ σώματος καὶ τὸ τῆς ἀγάπης χρέος μετὰ τιμῆς ἀποδίδομεν. Ταπεινούμενοι γοῦν ἐν ταῖς νηστίμοις ἡμέραις, ὡς ὁ παλαιὸς λόγος, καὶ κακούμενοι τὰς ψυχὰς διὰ τὸν ταπεινώσαντα ἑαυτὸν μέχρι τοῦ αἰσχίστου θανάτου καὶ τὴν ψυχὴν εἰς ἑκουσίαν ἐκδόντα κάκωσιν, καὶ πρὸς πάντας μὲν τοὺς ἄλλους, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς ἱερεῖς τὸ ἀπαρρησίαστον τηροῦμεν καὶ ἀδιάχυτον· καὶ τῶν στομάτων ἀπεχόμενοι τοῖς ὤμοις τὰ χείλη προσάγομεν, καὶ ὡς τιμιοτέροις μετὰ τὴν κεφαλὴν τῶν ἄλλων μερῶν καὶ ὡς ἀρχαῖς τῶν μεταδιδουσῶν ἡμῖν τοῦ ἁγίου ἄρτου χειρῶν, ἃς καὶ αὐτὰς ἀσπαζόμεθα, καὶ οὐκ ἔν γε ταῖς ἄλλαις ἡμέραις τοῦτο ἀναγκαίως ἐπὶ τῶν ὤμων τηροῦντες, ὅτι μηδὲ κακώσεως ἐκεῖναι μηδὲ συστολῆς, ἀλλὰ διαχύσεως φαιδρότητος, οἷς ἡ παρρησία φιλεῖ συνεισέρχεσθαι.