Ἀλλ’ εἰ καὶ ἄτονοι γεγόναμεν παρ’ αὐτοῦ, οὐκ ἀργοῦμεν τῆς ἐνεργείας ἡμῶν καθ’ ὃ δυνάμεθα· ἀλλὰ ποτὲ μὲν ἡσυχάζειν δοκοῦμεν τοῦ ἀντικεῖσθαι ὑμῖν, ποτὲ δὲ σπείρομεν τὴν ἰδίαν κακίαν ἐπὶ τὴν ψυχὴν τοῦ ἀνταγωνιστοῦ· καὶ μάλιστα εἴπερ ἴδωμεν ὅτι ὑποδέχεται ἢ ὅλως συγχωρεῖ ἡμῖν ἐπιβῆναι αὐτῷ, πλέον ἐκκαίομεν αὐτῷ τὰς ἡδονάς, καὶ ὡς δυνατοὶ καὶ παλαμναῖοι καὶ δυσμαχώτατοι ἐπιβαίνομεν αὐτῷ· εἰ δὲ μὴ θελήσει ὑποδέξασθαι ἡμῶν τὸν σπόρον μηδὲ τὰ παρ’ ἡμῶν προβαλλόμενα ἡδέως καταδέξεται τῇ πρὸς τὸν θεὸν πίστει αὐτοῦ, ὡς καπνὸς εἰς ἀέρα διαλυόμενος οὕτως ἐσόμεθα πρὸ τῶν φλιῶν τοῦ νοὸς αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο πρὸς πάντας οὐ συνεχωρήθημεν πολεμῆσαι, διὰ τὸ μὴ πάντας ἔχειν τὴν τελειότητα· εἰ γὰρ συνεχωρούμην πρὸς πάντας πολεμῆσαι, πολλοὺς ἂν καὶ τῶν ἐπερειδομένων τῇ σῇ σκέπῃ ἐξηπάτησα.» Ὁ δὲ μακάριος εἶπεν· «Ὢ τῆς ἀκοιμήτου κακίας ὑμῶν, ὅτι μὴ παύεσθε κατὰ τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων μαινόμενοι, ἕως ἂν ἡ θεία καὶ ἄχραντος χάρις τοῦ Χριστοῦ κατελθοῦσα ἐξ οὐρανοῦ ἀναλώσῃ ὑμᾶς.» Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐπέτρεψεν ὅπου προσετάγη ἀπελθεῖν παραγγείλας αὐτῇ μηδὲ ὅλως ἐγγίσαι τῇ μονῇ αὐτοῦ. Πρωΐας δὲ γενομένης, καλέσας ἀδελφοὺς πάντας ἀπήγγειλεν αὐτοῖς ὅσα εἶδε καὶ ἤκουσε παρὰ τοῦ ὀλεθρίου δαίμονος.