Καὶ ἀκούων τις σκανδαλίζεται. Ἢ καὶ περὶ πράγματος αἰτεῖς, καὶ οὐκ οἰκοδομεῖται ὁ ἀδελφός. Καθὼς οὖν εἴρηται, καλή ἐστιν ἡ ἐλευθερία, ἐν φόβῳ Θεοῦ γινομένη. Ἐὰν γὰρ χρῄζων πράγματος μὴ εἴπῃς περιμένων ἐκεῖνον ἀφ’ ἑαυτοῦ ποιῆσαι, συμβαίνει ὅτι ἀγνοεῖ ὅτι χρῄζεις ἢ καὶ εἰδὼς ἐπελάθετο ἢ καὶ δοκιμάσαι σε θέλων, τοῦτο ποιεῖ, εἰ ἔχεις ὑπομονήν, καὶ εὑρίσκῃ κατ’ αὐτοῦ γογγύζων καὶ σκανδαλιζόμενος εἰς αὐτὸν καὶ ἁμαρτάνεις. Ἐὰν οὖν φανερῶς αὐτῷ εἴπῃς, οὐδὲν τούτων γίνεται. Προευτρέπισον δέ σου τὸν λογισμόν, ἵνα, ἐὰν αἰτήσας ὅπερ ζητεῖς, μὴ λάβῃς, μὴ θλίβῃς ἢ σκανδαλισθῇς ἢ γογγύσῃς, ἀλλ’ εἰπὲ τῷ λογισμῷ· Ἢ οὐ δύναταί μοι παρασχεῖν ἢ οὐκ εἰμὶ ἄξιος ἐγώ, καὶ διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς οὐ συνεχώρησεν αὐτῷ δοῦναι. Καὶ βλέπε μὴ ἀποβλέπων εἰς τὴν γενομένην ἀποτυχίαν διὰ τοῦτο κόψῃς τὴν πρὸς αὐτὸν ἐλευθερίαν, τοῦ μή, ὅτε δήποτε ἡ χρεία σε ἀπαιτεῖ, πάλιν αἰτῆσαί τι παρ’ αὐτοῦ. Πανταχοῦ φυλάττων ἑαυτὸν ἐπὶ τῇ ἀποτυχίᾳ ἀτάραχον. Ἐὰν δὲ καὶ ἀφ’ ἑαυτοῦ τις ἐρωτήσῃ σε περὶ οὗ χρῄζεις πράγματος, καὶ οὕτως εἰπὲ τὴν ἀλήθειαν. Κἂν συναρπαγεὶς εἴπῃς ὅτι οὐ χρῄζω, ἀνάλαβε σεαυτὸν καὶ εἰπὲ ὅτι Συγχώρησόν μοι ὅτι ἠκοντίσθην, ἐπεὶ χρῄζω τοῦ λαβεῖν.