Καὶ ἐπειδὴ διὰ τὴν ἀγάπην οὐ σιωπᾷ σου τὰ σφάλματα, φανεροῦται ὅτι πνευματική ἐστιν ἡ ἀγάπη αὐτοῦ ἡ πρὸς σέ. Ἕκαστος δὲ κατὰ τὸ μέτρον αὑτοῦ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον αὑτοῦ. Τὸ μέτρον οὖν τῆς τελείας ἀγάπης ἐστί, τὸ μετὰ τὴν ἀγάπην ἣν ἔχει τις πρὸς τὸν Θεόν, ἀγαπᾶν καὶ τὸν πλησίον αὐτοῦ ὡς ἑαυτόν. Ἡ δὲ νεότης ὀφείλει φυλάξαι ἐν πᾶσι. Διὰ τάχους γὰρ ὑποσκελίζει τοὺς νεωτέρους ὁ διάβολος. Πρῶτον μὲν ἐν τῇ συντυχίᾳ ἄρχονται λαλεῖν ὡς δι’ ὠφέλειαν ψυχῆς, τάχα δὲ οὐδὲ οὕτως. Καὶ μετὰ τοῦτο εἰς ἄλλα μετατρέπονται, εἰς ἐρεθισμόν, εἰς παρρησίαν, εἰς γέλωτα, εἰς καταλαλιάν, καὶ ἄλλα πολλὰ κακά, ὥστε πληρωθῆναι εἰς αὐτοὺς ὅτι «Ἐναρξάμενοι πνεύματι, νῦν σαρκὶ ἐπιτελεῖσθε. Ταῦτα πάντα ἐπάθετε εἰκῇ;» Οὕτω γὰρ ἔρχονται οἱ νεώτεροι εἰς πτῶσιν ἐκ τοῦ ἀγαπᾶν ἀλλήλους ἀλόγως καὶ συνδιάγειν ἑαυτοῖς. Τὸ δὲ μέτρον τῆς ἀγάπης αὐτῶν πρὸς ἀλλήλους οὕτως ὀφείλει εἶναι μὴ καταλαλεῖν ἀλλήλων, μὴ μισεῖν, μὴ ἐξουθενεῖν, μὴ ζητεῖν τὰ ἑαυτῶν, μὴ ἀγαπᾶν διὰ τὸ κάλλος τοῦ σώματος ἢ διὰ σωματικὴν εὐεργεσίαν, μὴ καθέζεσθαι μετ’ ἀλλήλων χωρὶς ἀνάγκης μεγάλης, διὰ τὸ μὴ ἐμπίπτειν εἰς τὴν παρρησίαν τὴν ἀπόλλουσαν τοὺς καρποὺς τοῦ μοναχοῦ καὶ ἀφιοῦσαν αὐτὸν ὡς ξύλον ξηρόν.